Sinds ze weer bij elkaar zijn,  Paquito Navarro en Martin Di Nenno  hebben hun vaste plek in de halve finales heroverd. Bordeaux, Málaga en vervolgens Londen: elke keer eindigde hun reis echter tegen  Arturo Coello en Agustín Tapia Drie ontmoetingen, drie nederlagen in twee sets en dezelfde conclusie: hun sterke spel stelt hen in staat een groot deel van het circuit te domineren, maar het is nog niet genoeg om de nummer 1 van de wereld permanent uit te dagen.

Drie halve finales, één plafond

De scores vertellen een opmerkelijk consistent verhaal:  6/3 6/2 in Bordeaux, 6/4 6/3 in Málaga, en vervolgens 6/3 6/2 in Londen In zes sets wonnen Paquito Navarro en Martín Di Nenno nooit meer dan vier games per set. In totaal scoorden ze...  17 wedstrijden tegen 36  voor Coello en Tapia, zonder dat ze erin slaagden ook maar één tiebreak te spelen.

Hun consistentie is des te opvallender gezien hun algehele positieve momentum. Nadat ze in hun eerste drie toernooien sinds hun samenwerking de kwartfinales hadden bereikt, zetten ze in Bordeaux een belangrijke stap voorwaarts. Sindsdien hebben ze de volgende ronde bereikt.  drie halve finales in vier fasen Alleen hun uitschakeling in de achtste finale in Pretoria maakte een einde aan deze reeks.

Paquito en Di Nenno struikelen niet tegen iedereen. Maar wanneer ze de halve finales bereiken, komen ze tot nu toe steeds dezelfde tegenstanders tegen.

Een speelveld dat vrijwel het hele circuit afstraft.

Om de waarde van hun samenwerking te meten, hoeft men alleen maar te kijken naar de tegenstanders die vóór deze halve finales zijn uitgeschakeld.

In Bordeaux domineerden ze.  Juan Lebrón en Leo Augsburger 6/3 7/5 In Málaga hebben ze het afgewezen.  Franco Stupaczuk en Mike Yanguas 7/5 6/3 In Londen verzetten ze zich tegen de macht van Aimar Goñi  en wat betreft de kwaliteit van Eduardo Alonso  aan het einde van een kwartfinale over drie sets, gewonnen  7/5 6/7 6/3 .

Drie teams tegenover elkaar, drie verschillende profielen, en allemaal hetzelfde vermogen om de tegenstander te slim af te zijn.

Hun formule is gebaseerd op een bekende complementariteit. Aan de rechterkant zorgt Di Nenno voor volume, verdediging en een enorm vermogen om de rally gaande te houden. Aan de linkerkant varieert Paquito zijn looplijnen meer, gebruikt hij de chiquita (een korte, scherpe pass), wisselt hij van tempo en probeert hij ruimte te creëren voordat hij afmaakt.

Het duo geeft hun tegenstanders zelden een makkelijke wedstrijd: ze dwingen hen tot het spelen van een extra bal, en dan nog een, terwijl ze de volledige controle over de zones behouden.

Tegen de meeste duo's dwingt deze dichtheid uiteindelijk tot fouten of creëert het kansen voor aanvallende ballen. Tegen Coello en Tapia lijkt dit vooral het geval te zijn.  Stel het moment uit waarop de nummer 1's de controle terugkrijgen. .

Tegen de nummer 1's moet je het punt vaak meerdere keren winnen.

Misschien schuilt daarin wel het essentiële verschil.

Paquito en Di Nenno bouwen hun punten vaak op in een reeks acties: verdedigen, hoogte winnen, het net terugveroveren, het blok van de tegenstander opzij duwen en dan uiteindelijk een gunstige bal bemachtigen.

Het probleem is dat Coello en Tapia deze opeenvolging van acties beter verdragen dan wie ook. Een eerste salvo is niet altijd genoeg. Een goede bajada Nee, absoluut niet. Zelfs een smash die tegen veel andere paren beslissend zou zijn, kan de rally volledig nieuw leven inblazen.

Spelers die nummer 1 zijn, hebben daarentegen een grotere capaciteit dan  verkort het punt Een iets te korte bal kan Coello in staat stellen direct zijn kracht te gebruiken. Tapia kan vanuit een positie die voorheen neutraal leek, versnelling creëren of een hoek ontwikkelen.

Ze hoeven niet systematisch een lange gunstige reeks op te bouwen: ze kunnen die in één of twee zetten teweegbrengen.

Bij dit soort confrontaties komt het verschil niet alleen voort uit de gemiddelde kwaliteit van het spel. Het komt ook voort uit de  aantal benodigde inspanningen om elk punt te verdienen .

Het gebrek aan "gratis punten", een terugkerende hypothese.

Praten over "gratis punten" betekent natuurlijk niet dat Paquito Navarro niet in staat is om af te maken. De Spanjaard blijft een aanvallende speler, die veel meters kan maken en met een schot over het hoofd kan scoren.

Maar het duo vormt momenteel niet dezelfde permanente bedreiging als sommige samenwerkingsverbanden die zijn opgebouwd rond een zeer krachtige slagman.

Als de lob niet perfect is, kan Coello afstraffen. Als de rally lang duurt, kan Tapia het tempo opvoeren. Aan de andere kant moeten Paquito en Di Nenno vaker hun best doen.  Creëer de beslissende bal voordat je er optimaal van kunt profiteren. .

Dit verschil dwingt Paquito soms tot meer: ​​meer risico's nemen, versnellen of vanuit een minder gunstige positie proberen af ​​te maken. Ook Di Nenno kan zich daardoor buiten zijn natuurlijke spelbereik gedwongen zien, gedwongen om te versnellen terwijl zijn grootste kracht juist ligt in het behouden van continuïteit in het spel.

In Londen illustreerde het scenario deze moeilijkheid perfect. Paquito en Di Nenno pakten de eerste break en namen de controle over de wedstrijd. Coello en Tapia reageerden echter direct: de nummers één voerden geleidelijk de druk op, dwongen hun ritme op en maakten de wedstrijd af in  57 minuten .

Er was een kans geweest. Maar die is heel snel weer verdwenen.

Een definitieve grens? Nee, maar een heel specifiek probleem.

Drie nederlagen zijn niet genoeg om een ​​project af te schrijven. Ze geven echter wel de mogelijkheid om een ​​trend te ontdekken.

Paquito en Di Nenno hebben al bewezen dat hun samenwerking hen tot een van de beste duo's van dit moment kan maken. Hun gezamenlijke ervaring, hun inzicht in het spel en hun vermogen om moeilijke wedstrijden te overwinnen, vormen een solide basis om regelmatig de kwartfinales en halve finales te bereiken.

De bovenste verdieping vereist echter iets anders.

Om Coello en Tapia zorgen te baren, moeten ze erin slagen om  Ze kunnen hun agressiviteit vergroten zonder de stabiliteit te verliezen die hun kracht vormt.  : sneller het net terugveroveren, meer halen uit de eerste gunstige ballen en voorkomen dat de nummer 1's hun dominantie in de lucht kunnen vestigen.

De hele paradox van dit paar schuilt daarin.

Hierdoor bereikte hij de halve finale.  geduld, constructie, controle en het vermogen om nog één bal te spelen.  — lijkt nog niet voldoende om de laatste stap te zetten.

Paquito Navarro en Martín Di Nenno hoeven hun identiteit misschien niet te veranderen. Maar tegen Coello en Tapia moeten ze nog steeds een manier vinden om...  Verdien meer punten zonder ze langer te hoeven opbouwen. .

Antoine Tricolet

Ik ontdekte het Padel Ik kwam per toeval in Spanje terecht op een camping. Ik was meteen verkocht; ik ben een fervent padelliefhebber en volg het internationale en regionale nieuws met dezelfde passie als de sport zelf.

Over hetzelfde onderwerp

Tags