Claudia Fernández en Martina Calvo plaatsten zich voor de finale van de Grand Slam in Parijs door de nummer één van de wereld, Gemma Triay en Delfi Brea, te verslaan op het Philippe-Chatrier-veld. Met deze overwinning is het Spaanse duo het jongste ooit dat een Grand Slam-finale bereikt. Na de wedstrijd blikten ze terug op hoe ze het slot van de wedstrijd hadden aangepakt, hun herinneringen aan Madrid, de steun van het Parijse publiek en hun aanpak van grote wedstrijden zonder zich door de druk te laten overweldigen. 

De herinnering aan Madrid ten tijde van de afsluiting

Met een aanzienlijke voorsprong in de tweede set,  Fernandez / Calvo  Ze dachten wellicht terug aan Madrid, waar een gunstige situatie hen was ontgaan. De herinnering was er zeker, erkent Fernández, maar niet in de vorm van angst.

 Claudia Fernández:  “Nee, ik denk niet dat ‘angst’ het juiste woord is. Je herinnert het je natuurlijk wel, maar op een positieve manier: zodat het niet nog eens gebeurt.”

De jonge Spaanse legde uit dat ze vooral de score wilde scheiden van de manier waarop ze speelden.

"We moesten ons concentreren op elk punt, niet op de score. We stonden met 0-40 achter, terwijl we de dingen goed deden, en ze kwamen terug, mede dankzij de uitstekende service van Gemma."

"We moeten accepteren dat zij ook spelen. In Madrid waren het Bea en Paula, hier zijn zij het. We weten wie ze zijn. Dus nee, het is geen angst, het gaat meer om respect en de noodzaak om een ​​oplossing te vinden. En die hebben we gevonden."

Fernández: "In eerste instantie kon ik niets zien."

Tegenover de beste spelers ter wereld en voor een  Philippe-Chatrier bijna vol Fernández/Calvo moesten echter rekening houden met de specifieke kenmerken van een buitenbaan.

Voor Fernández was de start van de wedstrijd extra gecompliceerd vanwege de afwisseling tussen zon en schaduw.

"Eerlijk gezegd begon ik de wedstrijd met veel twijfels, want de zon en de schaduw maakten me helemaal kapot. Ik kon niets zien, absoluut niets. Daardoor was ik behoorlijk negatief."

"Pablo vertelde me dat hij wilde dat ik gelukkig en vrolijk was, dus ik heb mijn best gedaan. En mede dankzij Martina heb ik die vreugde weer teruggevonden."

“Aan het einde van de wedstrijd geloof je het wel, maar tegelijkertijd ook weer niet helemaal. Het is zoiets van: ‘Hebben we gewonnen? Ja, we hebben gewonnen.’ Ik ben ontzettend blij met deze overwinning en dat ik die samen met Martina heb behaald.”

Het jongste duo in een Grand Slam-finale.

Deze kwalificatie heeft een specifieke dimensie:  Fernández/Calvo worden het jongste duo dat ooit een Grand Slam-finale bereikt. .

"Uiteindelijk moet je onthouden dat het gewoon weer een wedstrijd is. Of het nu een Grand Slam, een P1 of een P2 is, we spelen elke week en alle spelers doen mee aan de toernooien."

Dit betekent niet dat een majoor geen waarde meer heeft, maar eerder dat de situaties waarmee ze te maken krijgen van week tot week vergelijkbaar blijven.

"Ik ga niet beweren dat het de waarde vermindert van een Major, een P1 of een P2, maar uiteindelijk bevinden we ons elke week in dezelfde situatie."

En bovenal is Fernández ervan overtuigd dat hun huidige niveau hen in staat stelt een overwinning op de besten niet langer als een uitzondering te beschouwen.

 "Ik denk dat we hier heel goed op voorbereid zijn: om nummer 1, nummer 2, nummer 3, nummer 40, nummer 50 te verslaan... om iedereen te verslaan." 

Philippe-Chatrier achter Fernández / Calvo

Naarmate de wedstrijd vorderde, schaarde een aanzienlijk deel van het Parijse publiek zich achter de twee jonge Spaanse spelers.

Calvo situeert de sfeerverandering rondom een ​​van zijn vieringen.

 Martina Calvo:  "Ik denk dat toen ik mijn speciale feestje gaf, de mensen helemaal uit hun dak gingen en vanaf dat moment begonnen ze ons wat meer aan te moedigen."

"Ik weet niet of ze ons alleen maar aanmoedigden, ik denk het niet. Maar het is wel zo dat het een groot verschil maakt als mensen ons steunen. Het geeft ons een energieboost."

"Daar zijn we blij mee. We zullen zien of ze er morgen nog steeds bij zijn!"

Pablo op de bank: "Hij beleeft elk punt intens."

Het gedrag van  Pablo Ayma  Ook dit bleef niet onopgemerkt. De coach was zeer actief vanaf de bank en beleefde elk punt samen met zijn spelers.

Fernandez glimlachte daarop.

"Ja, dat beseffen we. Hij is erg betrokken bij de wedstrijd. Van buitenaf zie je alles beter en vooral eerder."

"Gaby en Pablo hebben dit allemaal al meegemaakt. Zij zien dingen eerder dan wij, en dat geeft ons een voordeel."

"Misschien krijgen we wel een kleine berisping als we een fout maken!"

En wat betreft het verzoek aan Ayma om gewoon rustig op haar bankje te blijven zitten…

"Hij moet proberen kalm te blijven, maar zijn persoonlijkheid leent zich er niet echt voor om stil te zitten, dus het is ingewikkeld!"

"Als Rafa zegt dat we moeten lijden, dan lijden we nóg meer."

Bij Roland-Garros wordt verwezen naar  Rafael Nadal  is bijna onvermijdelijk. Een citaat van de veertienvoudige toernooiwinnaar werd aan de spelers voorgelegd: in Parijs moet je leren lijden.

Fernández deelt dit idee, maar plaatst het woord 'lijden' in de context van professionele sport.

"We lijden overal. We hebben gisteren geleden, en eergisteren ook. Het is een ander soort lijden. Het is natuurlijk geen echt lijden, maar wel het soort lijden dat je als professioneel atleet kunt voelen."

Ze noemt specifiek alles waar de speler tijdens een wedstrijd geen controle over heeft.

"Er zijn veel dingen die misschien niet van jou afhangen, of waarvan je denkt dat je ze beter had kunnen doen. Je kijkt erop terug en ziet een wedstrijd die je had kunnen missen of kansen die zich misschien niet meer zullen voordoen."

Tot slot nog een vleugje humor:

 "Ik ben het met Rafa eens. We kunnen zoveel van hem leren. En als hij zegt dat we moeten lijden, dan lijden we nóg meer!" 

Welke truc kun je van je partner afpakken?

Laatste vraag, een stuk luchtiger:  Als ze allebei een klap van de ander zouden kunnen incasseren, wie zou ze dan kiezen? 

Fernández begint met een grap:

"Haar manier van vieren! Maar ik weet zeker dat ik het niet zo goed zou kunnen als zij."

Voordat we weer gaan padelen:

"Ik denk dat ik zijn smash wel zou incasseren."

Calvo koos op zijn beurt een heel specifieke eigenschap van de backhand van zijn partner uit:

"Persoonlijk zou ik zijn manier van voorwaarts bewegen met zijn backhand verkiezen."

Twee antwoorden die ook de verschillen tussen hun spellen illustreren:  Calvo's kracht en afwerkingsvermogen, Fernández' balbeheersing en initiatief. 

Door te elimineren  Gemma Triay / Delfi Brea De titelverdedigers en nummer 1 van de wereld, Fernández/Calvo, hebben samen hun eerste Grand Slam-finale bereikt.

Fernández vatte het kort en bondig samen:

 "We zijn bereid om de nummer 1, de nummer 2, de nummer 3 te verslaan... om iedereen te verslaan." 

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp

Tags