Er zijn interviews die verder gaan dan alleen sport.  Yannick Noah Het is onmogelijk om alleen over tennis te praten.  Kameroen , waar hij een deel van zijn jeugd doorbracht, de voormalige winnaar van  Roland Garros  keerde terug naar het evenement dat georganiseerd was rond  Paul Atanga Nji Hij sprak met de Kameroense minister van Binnenlandse Zaken, maar ook over zijn relatie tot tennis, muziek, roem, familie, spiritualiteit en zijn jeugdherinneringen.

In een zeer open uitwisseling,  Yannick Noah  Hij vertelt over zijn rol als 'entertainer' gedurende die drie dagen, zijn huidige onvermogen om echt weer tennis te spelen, zijn bijzondere band met Kameroen, zijn droom om de wereld rond te zeilen, de druk die rust op de kinderen van kampioenen, maar ook over die beroemde anekdote uit de catechismus die hem uiteindelijk... naar de tenniswereld leidde.

"Dit evenement is uniek."

 Franck Binisti:  Yannick, we hebben drie dagen lang iets heel bijzonders meegemaakt: minister Paul Atanga Nji speelde tegen voormalige topvoetballers. Dat is nogal een atypische situatie, nietwaar?

 Yannick Noah:  Ja, dit evenement is bijzonder. Het komt wel vaker voor dat een beroemdheid spelers uitnodigt, maar in dit geval is het allereerst belangrijk dat hij een echte tennisfan is.

Ik ken hem al jaren. Hij is een tennisfanaat. Hij volgt alles wat er speelt en hij speelt elke dag.

Zijn droom is om tegen veteranen te spelen en veteranen van zijn eigen leeftijd uit te dagen. Maar hij heeft de bijzondere eigenschap dat hij buitengewoon veerkrachtig is.

Enerzijds probeert hij records te breken voor extreem lange wedstrijden. Maar diep van binnen denk ik dat hij vooral gewoon blij is om tegen spelers als degenen die hier dit jaar zijn te spelen.

Ik heb al wat gedaan.  pro-ams Ik heb wel eens met amateurs gespeeld of op wat exotische locaties, maar dit evenement is echt uniek.

Yannick Noah: "Het is mede dankzij God... dat ik ooit echt tennis heb gespeeld."
Yannick Noah: "Het is mede dankzij God... dat ik ooit echt tennis heb gespeeld."

"Als het nodig is om de boel een beetje op te schudden, ben ik daar altijd voor te vinden."

 Franck Binisti:  Gedurende deze drie dagen hebben we je in een specifieke rol gezien: sfeermaker, organisator, adviseur…

 Yannick Noah:  Ik had niet veel te doen, behalve een beetje helpen met de organisatie om de spelers binnen te halen.

Maar het zijn lange wedstrijden, die in een vriendschappelijke sfeer worden gespeeld. En als het tijd is om de boel wat op te schudden, ben ik daar altijd voor te vinden.

 Farnck Binisti:  Je verdeelt je tijd tussen Frankrijk en Kameroen, maar binnenkort zul je tijdens je rondreis ook wat meer tijd in Frankrijk doorbrengen…

 Yannick Noah:  Ja, ik ben op tournee. Ik ben in januari begonnen en de tour duurt tot december, met een pauze in de zomer.

Ik zorg ook voor de tennisbanen bij de Frans Paralympisch team En bovendien is augustus een heilige maand voor het gezin.

Dit jaar heb ik  80-concerten Ik breng dus veel tijd door in Frankrijk.

"Ik speel helemaal geen tennis meer."

 Franck Binisti:  Velen hadden wellicht gehoopt je op het veld te zien.

 Yannick Noah:  Ik speel helemaal niet meer.

Ik speelde nog wel een beetje voetbal, maar drie jaar geleden speelde ik een wedstrijd en scheurde ik mijn hamstrings volledig. Daar ben ik nooit echt van hersteld.

Ik kan joggen, een beetje fietsen, golfen, een paar balletjes slaan met vrienden, maar ik kan niet echt goed spelen.

Als een kogel wat verder weg is, probeer ik het toch, ook al weet ik dat het riskant is. En elke keer loopt het slecht af. Dus ik neem liever geen risico's.

Yannick Noah: "Het is mede dankzij God... dat ik ooit echt tennis heb gespeeld."

"Ik ga waar het leven me brengt."

 vraag:  Zal tennis altijd je grootste passie blijven?

 Yannick Noah:  Ik ga eigenlijk overal naartoe waar het leven me brengt.

Ik heb een professionele carrière gehad in  15 jaar Ik was kapitein voor  8 jaar en ik maak al muziek sinds  30 jaar .

Ik beweeg me vrij gemakkelijk van de ene wereld naar de andere. Het vult elkaar aan en ik organiseer mezelf.

Maar goed, als ik straks het loodje leg, denk ik dat ze een foto zullen laten zien van mij met mijn vader die op het basketbalveld springt.  Roland Garros .

Ik heb veel tennis gespeeld, ik maak veel muziek, ik heb andere passies, ik hou van zeilen, ik hou van het leven. Ik geniet ervan.

"Roland-Garros is een emotie die bij het volk hoort."

 Franck Binisti:  Kennen mensen je tegenwoordig meer als kampioen van de French Open of als zanger?

 Yannick Noah:  Dat hangt af van de generatie.

Mijn moment van glorie op de tennisbaan is alweer een tijdje geleden.  42 jaar Het was een zeer emotioneel moment. Veel mensen hebben het voor de televisie meegemaakt en herinneren het zich nog steeds.

Maar ik denk er niet elke dag aan. Als mensen er met me over praten, is het verleden tijd. Ik ben meer iemand die nog steeds dromen heeft, die in het nu leeft en geniet van wat het leven me te bieden heeft.

 vraag:  Vind je het jammer dat mensen je steeds weer aan Roland-Garros denken?

 Yannick Noah:  Nee, ik heb absoluut nergens spijt van.

Telkens als mensen het tegen me zeggen, is het omdat het een prachtige herinnering is. Veel mensen huilen van vreugde voor de televisie. Het is onbetaalbaar.

Zo ben ik in het leven van mensen terechtgekomen. Als ze er met me over komen praten, neem ik dat met grote gevoeligheid aan, want er zit altijd oprechtheid achter.

Yannick Noah: "Het is mede dankzij God... dat ik ooit echt tennis heb gespeeld."
Yannick Noah: "Het is mede dankzij God... dat ik ooit echt tennis heb gespeeld."

"Hier heerst een gevoel van broederschap."

 vraag:  Merkt u een verschil in populariteit tussen Frankrijk en Kameroen?

 Yannick Noah:  Het is subtiel en moeilijk te generaliseren.

Hier heerst een soort broederschap. Ik word behandeld als een oudere broer, een broer of een zoon.

In Frankrijk word ik, als ik word herkend, eerder als een publiek figuur. Dat is anders.

"Zeilen is mijn levenslange droom."

 vraag:  Je noemde zeilen. Is het echt een passie van je?

 Yannick Noah:  Ja. Ik woon hier vlakbij het water, maar zeilen is bovenal mijn grootste droom.

Ik ging altijd veel varen wanneer ik maar kon, vooral tijdens de vakantie. Het is een manier om even te ontsnappen aan de hectiek van het dagelijks leven.

Er heerst rust, een verbondenheid met de natuur. Ik ben al heel lang verliefd op zeilen.

Mijn waanzinnige droom was om de wereld rond te zeilen. Ik ben ermee begonnen in  2015 En dat stopte door Covid. Toch heb ik het nog drie jaar volgehouden.

 vraag:  Je spreekt over deze droom in de verleden tijd. Is het nog steeds een doel?

 Yannick Noah:  Ik was van plan het in twee delen te doen: drieënhalf jaar, dan een jaar pauze voor een rondreis, en vervolgens terug naar de andere kant via het Panamakanaal.

Maar toen kwam Covid. Ook de timing binnen het gezin speelde een rol. Ik heb zes kinderen. Mijn zoon Jo kon het avontuur destijds nog volgen via afstandsonderwijs.

Mijn droom was om het samen met mijn familie of met anderen te doen. Niet alleen. Ik zou niet in staat zijn om in mijn eentje de wereld rond te reizen.

"Ik heb mijn kinderen nooit richting tennis willen duwen."

 vraag:  Van uw kinderen kennen we natuurlijk Joakim Noah, de basketballer. Heeft u er ooit van gedroomd om een ​​van hen tenniskampioen te zien worden?

 Yannick Noah:  Helemaal niet. Dat is nooit in me opgekomen.

Ze speelden allemaal tennis, maar ik denk dat je in 99,9% van de gevallen aan sport moet doen om plezier te hebben.

Mensen gaan er vaak vanuit dat als een vader tennist, zijn zoon of dochter automatisch ook gaat tennissen. Maar het feit dat een man arts is, betekent niet automatisch dat zijn kind ook arts wordt.

Ik probeerde vooral naar mijn kinderen te luisteren en hen te steunen in wat ze wilden doen.

 vraag:  Sommige ouders leggen te veel druk op hun kinderen. Hoe vinden we de juiste balans?

 Yannick Noah:  Als er een boek bestond met de titel "Hoe je een voorvechter voor idioten kunt hebben", dan zouden we het denk ik allemaal lezen.

Er is geen regel.

Ik heb zes kinderen en ze zijn allemaal verschillend. Sommigen hebben een beetje aanmoediging nodig, anderen hebben andere ondersteuning nodig. Je moet naar ze luisteren.

We hebben het vaak over ouders die te veel druk uitoefenden, maar zonder bepaalde ouders zouden sommige kampioenen nooit hebben bestaan.  Mcenroe ,  Connors ,  Vilas …velen hadden zeer aanwezige ouders.

Vervolgens moet je de juiste balans vinden.

"Geld en roem veranderen vooral de mensen om je heen."

 vraag:  Toen je begon te winnen en erg populair werd, was je toen bang om het contact met de realiteit te verliezen?

 Yannick Noah:  Nooit.

Het waren vooral de mensen om me heen die veranderden. Het publiek, mijn geliefden, de mensen die naar me toe kwamen. Ze keken anders naar me.

De mensen om me heen waren opgewonden. Zelfs als ze met goede bedoelingen kwamen, was hun gedrag niet meer hetzelfde.

In eerste instantie draait het om aanpassen. We beschermen onszelf zo goed als we kunnen.

Yannick Noah: "Het is mede dankzij God... dat ik ooit echt tennis heb gespeeld."

"Het is niet jij die verandert, het is het leven om je heen."

 Yannick Noah:  Sommigen zeggen: "Hij is naast zijn schoenen gaan lopen." Maar vaak is dat niet zo. Hij beschermt zichzelf gewoon.

Je leven verandert van de ene op de andere dag. Je bent jong en ineens betaal je voor iedereen, voor je ouders, voor het huis.

Mensen praten niet meer op dezelfde manier tegen je. Als je niet oppast, kun je belangrijke dingen missen.

Het is niet jij die verandert. Het zijn de mensen om je heen die veranderen.

"Binnen een gezin is het belangrijk om het evenwicht te bewaren."

 vraag:  Verandert zelfs de familie om je heen?

 Yannick Noah:  Natuurlijk. Iedereen moet zich aanpassen.

Plotseling neem je veel ruimte in beslag binnen het gezin. Als ik met mijn zes kinderen op reis ga, beginnen mensen meteen over me te praten.  Joakim Alsof de anderen niet bestonden.

Thuis moet ervoor gezorgd worden dat deze externe energie zich niet binnen de familiekring verspreidt.

"Tegenwoordig is tennis veel te saai."

 vraag:  Destijds hadden spelers als McEnroe, Connors en Vilas een zeer sterke persoonlijkheid. Dat zien we tegenwoordig niet meer zo vaak…

 Yannick Noah:  De spelers van vandaag hebben net zoveel karakter, misschien zelfs wel meer. Maar de regels zijn veranderd.

Destijds, als McEnroe "fuck" zei, applaudisseerden de mensen. Ze keken zelfs uit naar dat moment.

Als je tegenwoordig tijdens een wedstrijd "shit" zegt, krijg je een waarschuwing.

Alles verloopt dus heel soepel. Veel te soepel.

"De gedragscode moet worden aangepast."

 Yannick Noah:  Als ik iets zou kunnen veranderen, zou ik het volgende veranderen:  gedragscode .

Ik denk dat als een speler zich misdraagt, het publiek hem misschien niet meer steunt. Maar er gebeurt tenminste iets.

De spelers spelen tegenwoordig buitengewoon goed tennis – technisch, fysiek, alles wat je je maar kunt wensen. Maar er ontbreekt iets: we willen de spelers beter leren kennen.

Omdat ze niet langer echt het recht hebben om zich uit te spreken of buiten de gebaande paden te treden, kennen we ze niet. En dat is jammer.

"Mijn jeugd in Kameroen was zorgeloos, vrolijk en eenvoudig."

 vraag:  Je woonde van je tweede tot je twaalfde in Kameroen. Zijn die herinneringen nog steeds heel levendig?

 Yannick Noah:  Ja. Het zijn de jaren 70, een ander tijdperk.

Ik woonde hier van mijn tweede tot mijn twaalfde, toen ben ik vroegtijdig vertrokken. Dus de herinneringen zijn gebleven.

Het was mijn kindertijd, een zorgeloze tijd. Het leven in Afrika was in die tijd zo licht, vrolijk en eenvoudig.

We hebben erg gelachen.

"Dankzij de catechismus ben ik echt begonnen met tennissen."

Yannick Noah vertelt vervolgens een vormende anekdote uit zijn jeugd.

 Yannick Noah:  Destijds gingen we op donderdag niet naar school. Mijn moeder bracht me dan naar de catechese.

Ik had er eigenlijk geen zin in. Niet omdat ik geen contact met God wilde, maar omdat de catechese recht tegenover de tennisclub plaatsvond.

Zodra de auto van mijn moeder weggereden was, stak ik de straat over en ging ik de hele dag tennissen.

Na een paar maanden was er de communie… en ik had er geen weet van.

Ik werd betrapt en kreeg een flinke uitbrander.

Maar uiteindelijk zeg ik tegen mezelf dat ik vijftien jaar later mijn droom om tennisser te worden heb waargemaakt. En dat is deels te danken aan God, ook al heb ik hem nooit persoonlijk ontmoet. Het was dankzij de catechismus dat ik echt ben gaan tennissen.

"Ik neem van alles een beetje."

 vraag:  Ga je nog steeds naar de kerk?

 Yannick Noah:  Zelden, vaker bij evenementen.

Maar ik woon in Montmartre, vlakbij de Sacré-Cœur, en ik ga er vaak heen om kaarsen aan te steken.

Ik heb ook veel tijd doorgebracht in Nepal. Ik heb van alles wat meegekregen: lokale tradities, mondelinge overlevering, het begrip oorzaak en gevolg, het idee dat er iets anders is na de dood.

Alles wat ons een goed gevoel geeft en ons verbindt, daar ben ik blij mee.

Meestersappeur Callaghan

Aan het einde van het interview vertelt Yannick Noah een oude Kameroense anekdote over de  Meestersappeur Callaghan Een toonbeeld van stijl en lokale elegantie.

 Yannick Noah:  Dat waren andere tijden. We gingen vroeger op zaterdagmiddag naar de bioscoop omdat het goedkoper was.

Voorafgaand aan de filmvertoning was er een danswedstrijd op het podium, voor het scherm, gevolgd door cultureel nieuws.

We zagen vaak  James Brown met zijn excentrieke outfits. Dan gingen we naar de buurt en vroegen we lokale kleermakers om kleding in die stijl voor ons te maken.

 Yannick Noah:  Toen was het niet duur. Je kon een heel korte, heel stijlvolle broek laten maken. Je moest je wel netjes kleden.

De meester-sapeurs waren de trendsetters op het gebied van mode. Als zij zich op een bepaalde manier kleedden, volgde iedereen hun voorbeeld.

Callaghan was de meester-sapeur. Hij had zo'n beetje de mode hier in de hand, omdat hij zich kleedde als een Amerikaan.

En destijds moest je je kleden als een Amerikaan.

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp

Tags