Als tiener verliet hij zijn familie om alles op padel te zetten. Zelfs vandaag de dag heeft Juan Lebrón nog steeds levendige herinneringen aan die beslissende periode. In een intiem interview blikt hij terug op zijn vormende jaren, zijn offers en wat hij te danken heeft aan de mensen om hem heen.

Een vertrek naar Madrid als een sprong in het onbekende

Op amper 17-jarige leeftijd verliet Juan Lebrón zijn ouderlijk huis om zich in Madrid te vestigen. Een bewuste beslissing, bijna cruciaal voor zijn carrière.

"Ik wist dat ik daarheen moest om te slagen. In Madrid heb je de beste coaches, de beste spelers en de beste structuren."

Zich bewust van de risico's zet de jonge speler alles op alles. Hij gaat naar een internaat waar Real Madrid-talenten, tennissers en andere topsporters samenleven. Ver weg van zijn geliefden vindt hij in deze omgeving een nieuwe vorm van vrijheid.

"De eerste twee maanden miste ik mijn ouders. Maar daarna paste ik me perfect aan. We hadden veel vrijheid, vooral voor de atleten."

Lebrón, aanvankelijk een gewone student, raakte geleidelijk geobsedeerd door training. Hij begon lessen te spijbelen om meer tijd op de baan door te brengen.

"Ik dacht dat ik meer met padel kon doen. Ik stopte met school om meer te trainen. Zo zag ik het."

Een moeilijke keuze om door zijn familie te laten accepteren:
"Mijn ouders hebben hun hele leven gewerkt om ervoor te zorgen dat hun kinderen naar school konden. Natuurlijk waren ze in het begin een beetje teleurgesteld. Maar ik was overtuigd."

Een vroeg offer, een reis vol twijfels

Juan Lebrón steekt niet onder stoelen of banken dat dit pad soms lastig is geweest. De overgang van junioren naar volwassenen was een schok.

"Als je de jeugdcategorieën verlaat, zie je de realiteit onder ogen. Succes is niet voor iedereen weggelegd."

Maar hij houdt vol. Zijn vaardigheden verbeteren. En bovenal stelt hij geen grenzen.

"Ik had een lef die anderen niet hadden. Tijdens de training wilde ik van iedereen winnen. Zelfs van mijn partner. Ik gaf nooit op."

De smaak voor strijd, overal en altijd:
"Ik wilde geen enkele oefening missen. Zelfs de warming-up niet. Het is me nog steeds bijgebleven."

Een tienerleven ver van zijn familie, maar niet alleen

Tijdens zijn twee jaar in Madrid werd Lebrón ondergebracht in een school die de integratie van atleten bevorderde. Daar ontmoette hij veelbelovende spelers en een trainersstaf die zijn behoeften begreep.

"Het was perfect om sport en studie te combineren. Alhoewel ik na een tijdje toch voor padel koos, 100%."

De jonge speler blijft trainen, soms ten koste van zijn lessen.

"In het begin meende ik het serieus. Maar toen begon ik te huppelen om op de piste te blijven. Ik had gevonden wat ik met mijn leven wilde doen."

Het roept ook een zekere lichtheid op:
Eerlijk gezegd heb ik enorm genoten. Ik had vrijheid, ik trainde zoals ik wilde... en ik werd goed ondersteund.

Juan Lebrón: “Galán liet me op het slechtste moment in de steek”

Sterke wortels ondanks de afstand

Zelfs ver van huis vergeet Juan Lebrón nooit waar hij vandaan komt. Zijn familie blijft een steunpilaar. En zijn jeugdherinneringen brengen hem vaak terug naar El Puerto de Santa María.

Ik ben opgegroeid in een huis waar we veel lachten. Ik herinner me dat ik 's middags met mijn vrienden in de kelder doorbracht. We gingen met z'n vijftienen naar beneden, maakten lawaai, en mijn vader kwam dan met iedereen kletsen.

Zijn vader, Matías, is nog steeds een referentie in het dorp. Een betrouwbaar man, door iedereen gerespecteerd.

"Als ik daar terugkom, zeggen mensen nog steeds tegen me: 'Jij bent toch de zoon van Matías?' En dat maakt me trots."

Meer dan een naam, een overdracht: die van werk, eerlijkheid en de vrijheid om je eigen pad te kiezen.

Om de video in het Spaans te bekijken:

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp

Tags