Fernando Belasteguín, levende legende van padel, sprak met Merk om terug te blikken op het einde van zijn carrière en zijn nalatenschap. De voormalige nummer één van de wereld, die de tour zestien opeenvolgende seizoenen domineerde, heeft zojuist zijn tweede biografie gepubliceerd, Bela, het verhaal gaat verder, waarin hij terugblikt op zijn laatste jaren als professioneel speler.

Het einde van een tijdperk

De “baas” geeft toe dat hij zich op latere leeftijd realiseerde dat hij nooit meer een plek aan de top van padel zou bemachtigen:

 “Ik begon me te realiseren dat ik halverwege 2023, in de laatste maanden van mijn carrière, niet langer nummer één zou zijn.” 

Een uitspraak die doet denken aan het moment waarop Coello en Tapia, twee spelers die hij zelf had gecoacht, onbetwist de boventoon gingen voeren. Premier PadelBela herinnert zich dat hij na zijn ernstige elleboogblessure in 2018 nooit meer de fysieke kracht terugkreeg die hij daarvoor had.

Een model van aanpassing

Op de vraag wat hem zo sterk maakte, benadrukt Belasteguín zijn vermogen om zichzelf ten dienste te stellen van zijn partners:

 Ik zette mijn ego altijd opzij om me aan te passen aan elke teamgenoot. Het enige doel dat voor mij telde, was winnen. 

Naast Juan Martín Díaz, Pablo Lima, vervolgens Agustín Tapia en Arturo Coello heeft Bela toch zijn spel opnieuw kunnen uitvinden om competitief te blijven.

Tapia en Coello, het nieuwe tijdperk

Belasteguín verbergt niet dat hij het potentieel van Agustín Tapia al vroeg had opgemerkt:

 "Zijn grote kwaliteitssprong kwam dankzij zijn fysieke inspanning. Vandaag finishte hij een derde set met dezelfde intensiteit als de eerste." 

Wat betreft Coello, met wie hij in 2022 zijn laatste titel in Monterrey won, heeft Bela sterke herinneringen en herinnert hij zich hun omhelzing in Mar del Plata:

 "Ik heb ze bedankt. Ze hebben me in staat gesteld om op een zeer hoog niveau te blijven spelen en ze doen veel goeds voor padel." 

Een soepel einde ondanks blessures

Zijn afscheid werd gekenmerkt door pijn: een verzwakte elleboog, een gescheurde hamstring en zelfs een bijna-ongeluk in de douche. Toch beschouwt hij zichzelf als een geluksvogel:

 "Ik was heel bang dat ik mijn laatste seizoen niet zou kunnen spelen. Het afmaken zoals ik had gepland, veranderde alles." 

Zijn laatste wedstrijd, in Milaan, was een opluchting:

 "Ik heb mezelf leeggemaakt, ik had niets meer te geven. Het was een grote opluchting." 

Een blik op de huidige padelsport

Met zijn gebruikelijke openhartigheid analyseert Bela ook het heden van het circuit:

 "Ik denk dat Tapia en Coello tegenwoordig de enigen zijn die met de partner spelen die ze echt willen." 

Een zin die resoneert in een periode waarin het aantal paarwisselingen toeneemt Premier Padel, en waar het Spaans-Argentijnse duo de stabiliteit van het circuit blijft.

Met 230 titels, 16 seizoenen aan de top van de wereldranglijst en een zelfverzekerde overgang naar het naseizoen, laat Bela het imago achter van een onvermoeibare concurrent, maar ook van een stokje-doorgever, wetende dat de toekomst van padel momenteel in handen is van Tapia en Coello.

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp

Tags