Alleen meedoen aan toernooien is niet genoeg om de top van de ranglijst te bereiken. Het voorbeeld van Antoine Nicoli, auteur van  171 padeltoernooien in één seizoen Dit illustreert deze realiteit perfect. Ondanks een enorme investering en een volkomen respectabele ranking, blijft het verre van  Franse top 1000 Deze situatie herinnert ons eraan dat vooruitgang in padel niet alleen afhangt van het aantal wedstrijden.

De laatste dagen hebben veel lezers het gevoel dat het huidige systeem misschien te veel nadruk legt op toernooiaccumulatie, ten koste van prestaties. De terugkerende gedachte is:  een element van ‘meritocratie gebaseerd op resultaten’ introduceren , vergelijkbaar met wat er vroeger in het tennis bestond.

 Prestaties, tegenslagen… en risico nemen 

In het oude FFT-tennissysteem beïnvloedden goede en slechte prestaties de rangschikking. Een speler die won van een sterkere tegenstander, kwam verder, terwijl een speler die verloor van een zwakkere tegenstander werd bestraft. Veel spelers geloven dat een soortgelijk mechanisme de "overgewaardeerde" rangschikkingen die simpelweg door het spelvolume worden verkregen, zou kunnen beperken.

Het argument is duidelijk:
"Een speler die 150 toernooien per jaar speelt, maar niet in de top 2000 belandt, moet regelmatig hebben verloren. Deze verliezen moeten meetellen."

Deze aanpak introduceert een idee van risico nemen: als een speler een hogere ranking heeft dan zijn werkelijke level, wordt hij automatisch blootgesteld aan resultaten die zijn ranking aanpassen.

Antoine Nicoli: een record van 171 padeltoernooien in één jaar!

 De huidige FFT-methode: eenvoudig, gemakkelijk te begrijpen… en vrijwillig 

Al in 2024, Padel Magazine noemde de mogelijkheid om een ​​dosis van het systeem in te brengen  ELO  binnen de FFT-methode, zonder de huidige structuur ter discussie te stellen. Het door de Federatie gehanteerde rangschikkingssysteem heeft één belangrijk voordeel:  eenvoud .
Het stimuleert ook de deelname: spelers kunnen aan de competitie deelnemen zonder angst om ‘punten te verliezen’, wat een afschrikkend effect zou hebben.

In een sport waarin competitie een van de drijvende krachten achter de ontwikkeling is, blijft dit aspect essentieel.

 Padel, een sport voor twee… een vaak over het hoofd gezien element 

Ook al lijken sommige spelers hoger gerangschikt dan hun werkelijke niveau, toch heeft deze situatie een direct gevolg:
 het vinden van een partner van dezelfde rangorde wordt moeilijker .

Een overgewaardeerde speler trekt van nature minder tegenstanders aan: hij wordt gedwongen om te spelen met spelers die zich bij zijn team willen aansluiten. Op de lange termijn verkleint dit op natuurlijke wijze de kloof tussen de theoretische rangschikking en het daadwerkelijke niveau. Een impliciet mechanisme, gekoppeld aan het collectieve karakter van padel.

 Het geval van Antoine Nicoli: een voorbeeld, maar geen probleem 

De echte vraag is niet of Antoine lager gerangschikt moet worden. Hij speelt veel, hij speelt uit passie en hij neemt – wiskundig gezien – meer risico's dan gemiddeld. Het is een persoonlijke benadering, die hem inderdaad aan meer tegenslagen kan blootstellen. Maar het rechtvaardigt op zichzelf geen hervorming van het systeem.

Want de kwestie reikt veel verder dan zijn zaak: het gaat alle concurrenten aan.

 Moeten we terug naar het oude tennissysteem? 

Voor veel waarnemers is het antwoord eenvoudig:  niet .

Terugkeren naar een systeem dat soms, terecht of onterecht, als straf wordt beschouwd, zou in strijd zijn met de huidige filosofie: het faciliteren van de toegang tot competitie en het behouden van een positieve dynamiek binnen clubs. De FFT wilde een helder, toegankelijk kader dat aansluit bij de wensen van spelers.

 Naar een volume/ELO-mix? Mogelijk, maar geen prioriteit. 

Een combinatie van het ELO-beoordelingssysteem en de huidige methode lijkt op papier haalbaar. Er zijn echter geen aanwijzingen dat dit een prioriteit is voor de FFT.
Bovendien, is het echt nodig om iets te veranderen? Velen geloven dat het systeem, zelfs als het onvolmaakt is, een echte algehele samenhang behoudt.

Zoals zo vaak hangt het antwoord af van iemands gemoedstoestand:
Sommigen pleiten voor een volumegebaseerde aanpak, terwijl anderen de voorkeur geven aan een ranking die gevoeliger is voor de pure prestaties. Maar geen enkele methode is perfect.

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp

Tags