Diego Garcia en Teri Groll: van tennis naar padel, een gezamenlijke reis naar de overwinning

Winnaars van de P1000 4Padel Straatsburg eind mei, Diego Garcia en Teri Groll Ze delen veel meer dan alleen sportief succes. De twee spelers, respectievelijk 34 en 33 jaar oud, ontdekten padel in 2016 terwijl ze nog volledig toegewijd waren aan tennis. Voormalig tennisinstructeur Na de overstap naar de logistiek vond Diego Garcia geleidelijk aan zijn weg op het spoor.

Teri Groll van haar kant, vandaag Padelcoach in Casablanca Padel in Kingersheim heeft ook de overstap gemaakt van het lesgeven in tennis. In dit interview blikken de twee partners terug op hun hun reis, hun begin in de discipline en de verschillende stadia. wat leidde tot deze recente overwinning.

“We zijn trots op onszelf”

Laten we om te beginnen teruggaan naar uw overwinning in Straatsburg, op de laatste P1000 bij de 4ePadelWat is het belangrijkste dat je nu nog steeds bezighoudt, een paar dagen na het verschijnen van deze titel?

Het is niet makkelijk, afgezien van deze zeer moeilijke finale. We zijn trots op onszelf. Maar het is niet alsof we het Franse kampioenschap in ons eentje hebben gewonnen. We hebben het hele weekend behoorlijk goed gespeeld.

De finale was niet makkelijk, vanwege hun speelstijl en het feit dat ze allebei linkshandig waren. Dus, We zijn blij dat we het overleefd hebben. We denken na over wat er daarna komt, met name over de volgorde van de gebeurtenissen; dat is het allerbelangrijkste.

“We hebben dit soort spelers al eerder verslagen.”

Is deze overwinning in de finale tegen de nummer 1 geplaatste ploeg een van de hoogtepunten van jullie gezamenlijke reis?

We hebben een paar jaar geleden al sterkere spelers verslagen, spelers die hoger op de ranglijst stonden. Spelers in de top 10, We hebben dit soort spelers al eerder verslagen. Maar het is waar dat, gezien het feit dat het twee goede spelers zijn die erg goed spelen en de afgelopen maanden goed hebben gepresteerd, Het was een mooie overwinning. .

“Die gevoelens waren er niet altijd.”

Tot slot, wat betreft Straatsburg, vinden jullie dat jullie daar als duo echt je beste padel hebben gespeeld?

Ik denk dat we ons voorheen comfortabeler voelden. Dat hebben we. weinig training Op dit moment. Ik had een tijdje een pauze genomen omdat ik vader ben geworden. Ik ben er nu weer een beetje mee bezig. Die gewaarwordingen waren er niet altijd. , met name fysiek, met een aanzienlijke fysieke achteruitgang in elke fase.

Maar het is waar dat Diego en ik, zoals velen weten, en zelfs de andere spelers, sinds we met padel zijn begonnen, de spelers zijn die het minst trainen en het minst getraind hebben in padel. Wij zijn twee voormalige tennissers Het klopt dus dat we op heel wat gebieden in staat zijn om te compenseren.

Omdat we niet veel trainen, compenseren we dat op bepaalde gebieden goed. We hebben inderdaad periodes gehad, zowel in ons professionele leven als daarbuiten, waarin we allebei onze eigen uitdagingen hadden. Soms was de een in betere vorm dan de ander.

Het is alweer een paar jaar geleden dat we echt in zo'n goede vorm waren, zeg maar. Maar nu gaat het goed, we zijn weer op de goede weg. Ik denk dat we zeker beter hebben gespeeld dan dit. Bovendien, zoals Diego al zei, is hij sinds januari vader, dus het is al geweldig om zo kort geleden alweer zo goed te kunnen spelen.

“We kennen elkaar al meer dan 20 jaar.”

Kun je me vertellen hoe lang jullie al samen spelen en, nog belangrijker, hoe jullie samenwerking tot stand is gekomen?

Het gaat heel ver terug. Om een lang verhaal kort te maken: we komen uit dezelfde generatie in het tennis. We speelden al heel vroeg tegen elkaar, toen we 12 of 13 jaar oud waren, voor het eerst. We kennen elkaar al meer dan 20 jaar. We werden al op jonge leeftijd vrienden, zodra we elkaar ontmoetten tijdens het tennissen.

We zijn al meer dan 20 jaar beste vrienden. Diego komt uit Lyon en ik kom uit de Elzas, uit Mulhouse. Hij is daar later in 2016 naartoe verhuisd. We kwamen uiteindelijk bij dezelfde club terecht, waar we een padelbaan hadden. We zijn tegelijkertijd begonnen met padelen.

We zijn sindsdien onafscheidelijk. Het begon allemaal bij toeval. De toenmalige voorzitter van onze tennisclub was de eerste in de afdeling die een padelbaan in de openlucht aanlegde. Hij had er een soort voorgevoel over.

Van 2016 tot december 2024 speelden Diego en ik elk jaar wel een paar P1000-toernooien, maar heel weinig. Soms konden we wel 4 tot 6 maanden niet spelen. Het klopt dat we een beetje atypisch zijn. Wij zijn een beetje anders dan de anderen. We zijn al 20 jaar beste vrienden, het helpt zeker. Dat is natuurlijk ook de reden waarom we samen spelen.

"Hij laat echt uitzonderlijke acties zien voor ons."

Kun je je teamgenoot op het veld in 3 woorden beschrijven?

In de eerste twee of drie jaar stond Diego aan de linkerkant en ik aan de rechterkant. Daarna, omdat ik al jaren problemen heb met mijn elleboog en schouder, ben ik aan de rechterkant gaan spelen. Diego was degene die de tackles maakte.

Daarna hebben we een beetje van plek gewisseld. Hoewel ik 1,90 m ben en Diego 1,72 m, staat hij erom bekend dat hij meer een aanvaller en een slager Ik ben iemand die dat soms misschien een beetje kan. Minder krachtig, maar maakt minder fouten.

Diego heeft een behoorlijke agressiviteit voor een rechtsbuiten, soms zelfs een beetje té veel. Dat is dus duidelijk zijn kracht. We zullen niet te diep op de details ingaan, ik zal niet alles verklappen. Maar goed, het is zeldzaam. Voor mij is het echt de hand die hij zo nu en dan kan krijgen.

Hij voert een aantal werkelijk uitzonderlijke bewegingen uit. En hij weet plekken te vinden waar wij zelf niet eens aan zouden denken, maar hij vindt ze wel. Sinds hij weer met krachttraining is begonnen, is de kwaliteit van zijn smashes ook enorm verbeterd. Hij kan veel vaker punten afmaken dan een paar maanden geleden.

“Dat is pas echte vriendschap.”

Wat is jullie geheim om samen te blijven, terwijl veel stellen in jullie situatie of daarboven tegenwoordig vaker dan normaal van partner wisselen?

We spelen samen omdat het in de eerste plaats om vriendschap draait. Daarnaast klopt het dat er geen enorm verschil is in vaardigheidsniveau. Als er een enorm verschil was, zouden we misschien niet meer samen spelen. Ik heb zelf ook twee kinderen. Hij is de peetvader van een van mijn kinderen. Ik ben de peetvader van zijn dochtertje. Dat is waar vriendschap om draait.

We hebben een paar jaar geleden een keer van partner gewisseld, omdat Diego terug naar het huis van zijn ouders in Lyon was verhuisd. We moesten ook een paar spelers wisselen, omdat we voor de regionale kampioenschappen met twee spelers uit dezelfde regio moesten spelen. Maar verder hebben we nooit van partner gewisseld.

We spelen samen uit vriendschap, omdat we in dat opzicht dezelfde doelen nastreven. We zijn vaak gevraagd om met anderen te spelen, maar daar hebben we niet echt interesse in. We willen het niet. We hebben ook niet dezelfde doelen. We verliezen liever samen in de kwartfinales dan dat we met iemand die we niet goed kunnen vinden voor de titel gaan.

“We pakken het net graag af.”

Hoe ga je je gaming-identiteit definiëren?

Wij zijn onvoorspelbaar. Ik had het hier laatst nog met iemand over, die me vertelde dat je, als je tegen iemand speelt, voor de wedstrijd een muntje moet opgooien om te zien hoe diegene ervoor staat. Hij zei dat het helemaal van diegene afhangt. Diego en ik hebben inderdaad een goede hand.

We doen graag goede dingen, dus we moeten ook leren ons wat meer te concentreren en ons op de simpele dingen te richten. Maar door onze tennisachtergrond hebben we nog steeds de neiging om snel vooruit te willen. We vinden het leuk om het net te pakken.

Onze kracht is dat we behoorlijk agressief spelen, hoewel we nu ook veel geduldiger zijn aan het net. Ons doel is om vroeg druk op het net te zetten, zou ik zeggen.

“We moeten het tempo bijhouden.”

Als we het over de Padel Fransen in het algemeen, wat bevalt jullie het meest aan de huidige ontwikkeling van het circuit en wat stoort jullie juist?

In onze regio is het al zo een regio die zich een beetje begint te ontwikkelen In Straatsburg is het al wat verder ontwikkeld, maar hier in Mulhouse hebben we alleen Casa. Padel die anderhalf jaar geleden is geopend. Verder hebben we er 4. PadelMaar oorspronkelijk waren er slechts twee sporen.

Nu hebben ze vier indoorbanen. Daardoor zijn er hier nog maar weinig toernooien. Dat is echt onze grootste zwakte. We reizen bijna nooit voor toernooien, behalve als ze heel dichtbij zijn of in de omgeving van Lyon.

Daarom zie je ons ook niet zo vaak. Het klopt dat we een privéleven en een professioneel leven hebben. Wat ik positief vind, is dat padel zich enorm heeft ontwikkeld, zowel qua toernooien, niveau als spelers.

Er zijn nu enorm veel meer spelers dan een paar jaar geleden. Tegenwoordig zijn er tien keer zoveel toernooien. Persoonlijk vind ik dat het moeilijkste. Toen we begonnen, waren er eerlijk gezegd volgens mij maar twee of drie toernooien per maand.

Als je er nu naar kijkt, zijn er soms wel 4 of 5 per weekend. Voor spelers zoals wij, die niet zo vaak spelen, Je moet het tempo erin houden. .

“Het doel is ook om nu goed te spelen.”

Wat zijn je doelstellingen voor de rest van het seizoen na deze overwinning?

Het is dus vrij zeldzaam, maar ja, We hebben een programma gepland tot half juli. De regionale kampioenschappen zijn over twee weken. Daarvoor doen we nog een P1000-wedstrijd in Metz, als voorbereiding. En half juli hebben we nog een P1000-wedstrijd in de buurt van Straatsburg, in Reichstett.

We hebben daar nu twee jaar gewonnen, dus we gaan terug. En voorlopig is dat alles wat we gepland hebben. Het doel is ook om nu goed te spelen. Dus een P1000, die zouden we heel graag willen maken.

De kwalificatie, zoals gezegd, voor de Franse kampioenschappen. Dat, dat is, laten we zeggen, de groot doel Om in september en oktober te kunnen deelnemen aan de Franse kampioenschappen. Voor de volgende P1000-races willen we alles op alles zetten om weer een betere positie te behalen en dichter bij de 50e plaats te komen.

“Diego, die me een kruk gaf”

Misschien kun je een anekdote delen over een gedenkwaardig moment dat jullie samen op de padelbaan hebben beleefd?

Er was er eentje die niet slecht was, namelijk... Diego, die me destijds op krukken zette, zorgde ervoor dat we het toernooi moesten afbreken. Die was best goed. We speelden echt goed op een P1000. Het is alweer een paar jaar geleden. We stonden in de halve finale. Ik weet niet meer tegen wie.

We hadden de eerste set gewonnen en We botsten tegen elkaar tijdens een lobbal. En aangezien hij Hij was sterker dan ik, hij zette een kruk in mijn dijbeen. Het was buiten, 's avonds, en het was erg koud en onmogelijk om te bewegen. We moesten stoppen. Het moet wel onze enige, echt ongelukkige ervaring zijn. Ik heb er nog een paar weken last van gehad.

“We zijn nog steeds een hechte groep.”

Tot slot, als je jullie duo in één zin zou moeten samenvatten, wat zou dat dan zijn?

Dat komt doordat iedereen van tevoren weet wat ze gaan doen, hoe de ander er mentaal voor staat en wat ze nodig hebben. We zijn erg onvoorspelbaar, en ik zou zeggen dat dat een van onze sterke punten is. We zijn ook een hechte groep.

Daarom zijn we samen, ook al speelt een van ons niet zo goed, of maakt de ander fouten, we zullen elkaar altijd steunen. We zijn een beetje onvoorspelbaar, maar wel een hechte groep. We kennen elkaar door en door. Soms, als je andere spelers samen ziet spelen, geven ze elkaar de schuld van van alles; ze staan er allemaal alleen voor.

We kennen elkaar, we weten dat we elkaar nergens de schuld van zullen geven, het kan ons niet schelen. Wanneer we onszelf zo goed kennen, kan dat soms onze zwakte zijn, maar het is tegelijkertijd ook onze grootste kracht.

Hugo Depere Tomas

Sinds ik padel bijna 10 jaar geleden in Andorra ontdekte, heeft het mijn leven gevormd met toernooien, nieuwe rackets en nieuwe vrienden. Ik kijk graag naar professionele toernooien en haal daar inspiratie uit, en als ik een rolmodel zou moeten kiezen, zou dat Juan Lebrón zijn. Oh, ik heb het gevoel dat ik hier zeker vrienden ga maken! ;)