Fran Guerrero en Javi Leal wonnen zondag het FIP ​​Platinum-toernooi in Lyon door Franco Stupaczuk en Jon Sanz te verslaan. Na de eerste set te hebben verloren, namen de Spanjaarden geleidelijk de controle over de finale en wonnen met 4-6, 6-4, 6-1. Hiermee behaalden ze hun tweede Platinum-titel van het seizoen, na Marseille.

Maar afgezien van de titel, benadrukte deze finale een belangrijk verschil tussen de twee paren:  het vermogen om een ​​stabiel spelniveau te vinden zodra de wedstrijd op gang komt .

Guerrero, de metronoom van de diagonaal

Fran Guerrero leverde waarschijnlijk een van zijn beste prestaties van de week in Lyon. Een ander element was met name van grote invloed op de diagonale aanval:  de kwaliteit van Guerrero's bewegingen en overgangen Met een uitstekende positionering probeerde hij na zijn eerste volley steeds naar voren te komen om de ruimte voor Sanz te verkleinen, zonder te overhaasten. Zijn backhandvolley, vaak compact en laag gespeeld, bezorgde de Spaanse linkshandige veel problemen en belemmerde hem om zich comfortabel in de rally te nestelen. Guerrero mikte niet per se op de winnende slag met die eerste volley; hij gebruikte die om geleidelijk naar het net te komen, de hoeken van Sanz te verkleinen en hem te dwingen een extra bal te spelen vanuit steeds ongemakkelijkere posities.

Javi Leal, die in het begin van de wedstrijd wat terughoudender was, kwam gaandeweg ook beter in de wedstrijd. En dat is waarschijnlijk waar hun overwinning op gebaseerd was.  Guerrero en Leal hebben hun niveau verhoogd zonder constant buiten hun comfortzone te hoeven spelen. .

Naarmate de wedstrijd vorderde, steeg hun gemiddelde niveau. Bij hun tegenstanders volgde de curve het tegenovergestelde pad.

Jon Sanz, van een uitzonderlijk schot naar een vermijdbare fout.

Het geval van Jon Sanz is bijna paradoxaal.

Hij kan in dezelfde wedstrijd een fenomenale winnende smash produceren, een bijna onmogelijke bal verdedigen of met een kracht versnellen die de rally direct verandert. Om vervolgens, een paar punten later, een veel moeilijker te verklaren fout te maken:  Gemiste return, gehaaste slag, een te snelle beslissing in een situatie waarin dat niet nodig was. .

Dit is precies wat er gedurende de hele finale gebeurde. Sanz' gemiste returns en onnodige fouten stapelden zich op naarmate Guerrero terrein won op hun diagonale lijn.

Het probleem is dus overduidelijk niet het plafond van Jon Sanz. Zijn plafond is extreem hoog.

C'est  de vloer .

Op zijn best kan hij een wedstrijd tegen vrijwel elk duo omdraaien. Maar tussen zijn sterke momenten door zijn er nog steeds te vaak periodes waarin zich meerdere vermijdbare punten opstapelen.

En tegen een duo als Guerrero-Leal blijken deze passages uiteindelijk een hoge prijs te kosten.

Geldt hetzelfde probleem voor Stupaczuk-Sanz?

Bovendien reikt deze beschouwing verder dan alleen het geval van Sanz.

Stupaczuk en Sanz hebben vanaf het begin van hun samenwerking laten zien dat ze een extreem hoog niveau kunnen bereiken. Ze hadden samen al de FIP Gold in Belgrado gewonnen en kwamen als nummer 1 geplaatste spelers naar Lyon.

Maar hun spel lijkt nog steeds te werken.  pics .

Er zijn momenten waarop Stupa enorm veel terrein wint, waarop Sanz in de lucht onspeelbaar is en waarop het duo een intensiteit oplegt die moeilijk te bedwingen is. Dan volgen er veel minder vloeiende acties, met meer gehaast spel en fouten die de tegenstander de punten teruggeven die ze een paar minuten eerder nog hadden gescoord.

Dit is wellicht hun belangrijkste aandachtspunt vandaag:  een kruissnelheid vinden .

Niet per se harder spelen. Integendeel.

Soms gaat het erom dat je een 7/10-reeks accepteert in plaats van constant te schommelen tussen 10/10 en 4/10.

Weten hoe je kunt winnen zonder uitzonderlijk te zijn.

Dat is precies wat Guerrero en Leal in Lyon beter deden.

Ze domineerden de finale niet van begin tot eind. Stupa en Sanz hadden zelfs de eerste set gewonnen en leken de wedstrijd onder controle te hebben. Maar Guerrero en Leal probeerden niet meteen met meer snelheid of meer risico's te reageren.

Ze hebben hun spel geleidelijk aan verbeterd.

Guerrero hield stand. Leal raakte meer betrokken bij het spel. De tegenstander begon fouten te maken. En het momentum kantelde volledig.

De derde set illustreert dit: het ene paar blijft in dezelfde richting spelen, terwijl het andere er niet in slaagt om zijn beste niveau op een duurzame manier te herwinnen.

Voor Stupaczuk en Sanz is potentieel niet zozeer het probleem. Ze hebben al laten zien dat ze een padelstijl kunnen ontwikkelen die kan wedijveren met de beste duo's.

De volgende stap kan lastiger zijn:  leren winnen tijdens periodes waarin ze niet op hun best spelen. .

In Lyon hebben Guerrero en Leal het voor elkaar gekregen. En waarschijnlijk is daar de beslissing in deze finale gevallen.

Antoine Tricolet

Ik ontdekte het Padel Ik kwam per toeval in Spanje terecht op een camping. Ik was meteen verkocht; ik ben een fervent padelliefhebber en volg het internationale en regionale nieuws met dezelfde passie als de sport zelf.

Over hetzelfde onderwerp

Tags