In Yaoundé, Kameroen, beleefde voormalig nummer 22 van de wereld, Hicham Arazi, een volstrekt unieke ervaring. Hij was uitgenodigd voor een fysieke uitdaging onder leiding van Paul Atanga Nji, die probeerde een Guinness World Record te vestigen door urenlang te tennissen in een hitte van meer dan 30 graden. De Marokkaan sprak uitgebreid over zijn carrière, zijn visie op het moderne tennis, de huidige generatie Marokkaanse spelers en de mentale uitdagingen van het professionele circuit.

In een sfeer die zowel gemoedelijk als intens was, wisselde de voormalige Marokkaanse speler anekdotes, technische analyses en meer persoonlijke bekentenissen af ​​over de eenzaamheid van het ATP-circuit, het constante reizen, de frustratie van nederlagen en de evolutie van het moderne tennis.

"Spelen met een minister onder die omstandigheden was een unieke ervaring."

 Frank Binisti:  Hicham, het is misschien niet te zien op de foto, maar je ziet er moe uit…

 Hicham Arazi:  Ja, het was ongelooflijk heet. Meer dan 30 graden Celsius, in de volle zon. Het was fysiek niet makkelijk. Maar eerlijk gezegd was het een fantastische ervaring. Spelen tegen de minister, Paul Atanga Nji, was echt leuk. Hij heeft een geweldige instelling; hij is net zo gepassioneerd over tennis als wij allemaal. En bovenal geeft hij alles wat hij in zich heeft.

Wat ik geweldig vond, was dat hij er ook een show van maakte. Alles wat ik zo leuk vind aan demonstratietennis. Eerlijk gezegd was het fantastisch.

Op de eerste dag speelde hij drie sets tegen Cédric Pioline. En let wel, het was een best-of-five-sets-serie, geen best-of-three-serie.

Vervolgens speelde hij drie sets tegen Younes El Aynaoui. Daarna nog eens drie sets tegen een jonge Kameroense speler.

Eerlijk gezegd, goed gedaan van hem.

Hicham Arazi: "Ik hoop dat het tennis van de toekomst creatiever zal zijn" – Tussen herinneringen, frustratie met het circuit en een passie voor de sport.

 FB:  Heeft u in het verleden soortgelijke gebeurtenissen meegemaakt met politieke figuren?

 Hicham Arazi:  Nee, nooit. Het was een primeur voor mij. Ook mijn eerste keer in Kameroen, in Yaoundé. En eerlijk gezegd, het was een fantastische ervaring.

We zijn gewend politici achter een bureau te zien, in pak en stropdas. Een minister van Binnenlandse Zaken die van tennis houdt en zo'n aanzienlijke fysieke uitdaging aangaat, is toch wel bijzonder.

Op de eerste dag speelde hij ruim vier uur. Vandaag is hij al meer dan drie uur bezig. We zullen zien of Guinness World Records het officieel erkent, maar eerlijk gezegd is het indrukwekkend.

Het ging niet alleen om het spelen. Na onze wedstrijd was er ook die symbolische wens om water te brengen. Er zat een menselijke dimensie achter.

Ik ben er oprecht van overtuigd dat het goed zou zijn om dit ook in andere landen en in andere sporten te zien. Politieke leiders in een ander licht zien, ze zien deelnemen aan sportwedstrijden en een moment delen met atleten, kan ook bijdragen aan de ontwikkeling van de sport.

Wat ook ongelooflijk was, was het weerzien van al die tennislegendes. Yannick Noah, Cédric Pioline, Younes El Aynaoui… Dit zijn spelers die een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn carrière.

"Cédric Pioline heeft ervoor gezorgd dat ik de halve finale niet heb gehaald!"

In een ontspannen sfeer haalde Hicham Arazi met humoristische opmerkingen een oude herinnering op met Cédric Pioline.

 Hicham Arazi:  We hebben het er hier in Kameroen weer over gehad… Die klootzak heeft ervoor gezorgd dat ik me niet voor de halve finales heb gekwalificeerd! (lacht)

Het eerbetoon aan Yahiya Doumbia: "Niemand zag het aankomen"

Het gesprek ging vervolgens over Yahiya Doumbia, een voormalig topspeler op het ATP-circuit.

 Hicham Arazi:  Ik vond het geweldig om hem te zien spelen. Toen hij Lyon won na zich via de kwalificaties te hebben geplaatst, maakte dat echt indruk op me. Ik speelde toen nog niet in het professionele circuit, maar ik keek wel alle toernooien op televisie in Frankrijk.

Ik heb zijn finale in Lyon nooit gemist, noch zijn titelwinst in Bordeaux het jaar daarop.

Hij stond ver achter op de wereldranglijst. Niemand kende hem echt. En toch wint hij de ene wedstrijd na de andere… En zo gaat hij helemaal tot het einde.

Het is uiterst zeldzaam om een ​​speler die via de kwalificaties een ATP-toernooi heeft bereikt, te zien winnen. En hij heeft het twee keer gedaan.

Ik noemde hem altijd "Meneer Precisie". Onze hele generatie gaf hem die bijnaam. Hij was een uiterst precieze speler, een genot om naar te kijken.

Hicham Arazi: "Ik hoop dat het tennis van de toekomst creatiever zal zijn" – Tussen herinneringen, frustratie met het circuit en een passie voor de sport.

"Ik hield van creatief tennis."

Toen hem naar zijn eigen speelstijl werd gevraagd, reflecteerde Hicham Arazi op wat hem altijd heeft gemotiveerd.

 Hicham Arazi:  Ik hou van tennis als het creatief is. Voor mij blijft het gewoon een spel. Natuurlijk is er op de tour veel frustratie, omdat je altijd meer wilt winnen. Maar zelfs als ik gefrustreerd de baan op stapte, hield ik intens veel van de sport en alles waar die voor staat.

Hicham Arazi: "Ik hoop dat het tennis van de toekomst creatiever zal zijn" – Tussen herinneringen, frustratie met het circuit en een passie voor de sport.
Hicham Arazi: "Ik hoop dat het tennis van de toekomst creatiever zal zijn" – Tussen herinneringen, frustratie met het circuit en een passie voor de sport.

"Het moeilijkste is het reizen, en we verliezen bijna elke week."

De voormalige Marokkaan bespreekt vervolgens de psychologische moeilijkheden die gepaard gaan met spelen op het allerhoogste niveau.

 Hicham Arazi:  Het moeilijkste waren niet per se de wedstrijden. Het was de nederlaag.

Verliezen, terug naar het hotel, je koffers pakken, weer in het vliegtuig stappen voor het volgende toernooi... Dat is de echte moeilijkheid van professioneel tennis.

We waren bijna 40 weken per jaar onderweg voor ATP-toernooien en de Davis Cup. Op de lange termijn was dat uitputtend.

In tennis verlies je, afgezien van de allerbesten zoals Roger Federer, Rafael Nadal, Novak Djokovic, Andy Murray, Andre Agassi of Pete Sampras, bijna elke week.

Mentaal gezien moet je je zelfvertrouwen voortdurend opnieuw opbouwen.

"De eenzaamheid van de speler is reëel."

 vraag:  Je leek vaak alleen op het circuit?

 Hicham Arazi:  Ja en nee. Tegenwoordig hebben veel spelers een entourage. In mijn tijd was dat anders.

Mijn echte familie in het circuit waren Younes El Aynaoui en Karim Alami. Ze waren als mijn grote broers.

"Tegen je broer spelen is niet leuk."

 Hicham Arazi:  Wanneer je tegenover iemand staat die je als een broer beschouwt, is er altijd een emotionele dimensie die de wedstrijd verstoort.

Zelfs als je wint, is het gevoel anders. Het geeft niet hetzelfde plezier.

“Het Marokkaanse publiek voelt zich een beetje in de steek gelaten.”

Het afgelopen jaar was Arazi aanvoerder van het Marokkaanse Davis Cup-team.

 Hicham Arazi:  Het is een fantastische ervaring. Er zijn gemotiveerde, enthousiaste jongeren die graag willen leren.

Ik heb vaak contact met hen buiten bijeenkomsten om. We wisselen veel berichten uit.

Het Marokkaanse publiek is sinds onze generatie enigszins in de steek gelaten. We hopen dat er nieuwe, grote spelers zullen opstaan.

We hebben een 18-jarige speler rond de 700e plaats op de wereldranglijst en een andere 19-jarige rond de 500e plaats. Maar voor mij is het slechts een kwestie van tijd.

Hicham Arazi: "Ik hoop dat het tennis van de toekomst creatiever zal zijn" – Tussen herinneringen, frustratie met het circuit en een passie voor de sport.

"Fysieke fitheid is de basis geworden van het moderne tennis."

Arazi is van mening dat tennis fysiek enorm is geëvolueerd.

 Hicham Arazi:  De spelers van tegenwoordig zijn echte atleten. Ze zijn krachtig en fysiek zeer sterk.

De basis ligt nu bij fysieke fitheid.

Onze generatie wist technisch gezien alles onder de knie te krijgen: slicen, chippen, op het verkeerde moment aanvallen, de balvlucht variëren en tactisch verrassen.

De volgende generatie was veel meer gefocust op het uiterlijk.

Carlos Alcaraz, symbool van de toekomst van het tennis.

Volgens Hicham Arazi vertegenwoordigt het Spaanse fenomeen perfect de positieve ontwikkeling van het moderne tennis.

 Hicham Arazi:  Na de generatie van Djokovic, Nadal en Federer dacht ik dat we weer meer creativiteit zouden zien. En degene die dat teweegbracht was Carlos Alcaraz.

Hij kan alles: dropshots, aanvallen vanaf het net, serve-and-volley, variaties, kracht... Hij combineert de klassieke tennisstijl met moderne fysieke kwaliteiten.

Ik ben er oprecht van overtuigd dat de toekomst van tennis deze kant op zal gaan. En eerlijk gezegd, dat zal fantastisch zijn voor de fans.

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp

Tags