Sinds het seizoen van 2025 staat de tenniswereld officieel off-court coaching toe op de ATP-, WTA- en ITF-tours. Een historische beslissing, maar een die de wereld van het gele balletje diep verdeelt. Waar de  schoep  of  badminton  hebben de coach al lang als zichtbare acteur in de show geïntegreerd, het tennis ontwikkelt zich in stapjes, gevangen tussen traditie en modernisering.

Een recente verandering, maar een die niet iedereen overtuigt

Tot 2022 was directe coaching tijdens een wedstrijd strikt verboden in tenniscompetities. Coaches mochten gebaren maken of aanmoedigen vanaf de tribune, maar zonder technisch of tactisch advies – althans officieel. Uitwisselingen beperkten zich vaak tot blikken of gecodeerde gebaren. Deze regel begon te kraken toen de ATP een  experimenten met verbale en gebarencoaching vanaf de tribune Sinds 2025 heeft de ITF de stap gezet: off-court coaching is nu toegestaan in Grand Chelem, met bepaalde beperkingen (duur van de uitwisselingen, locatie van de coach, inhoud van het advies).

voor  Taylor Fritz  (Verenigde Staten, nr. 5 van de wereld), deze ontwikkeling is een vergissing:

"Kunnen we ALSJEBLIEFT ophouden met het verpesten van het mentale/strategische aspect van de sport in de 1v1-competitie?"
(“Kunnen we alsjeblieft stoppen met het vernietigen van het mentale en strategische aspect van één-op-één-gesprekken.”)
De Amerikaan vreest dat deze opening juist datgene verwatert wat tennis uniek maakt: strategische eenzaamheid.

 Denis Shapovalov  (Canada, voormalig nr. 10) deelt deze visie:

"Niet alleen als tennisser, maar ook als fan van deze sport is het triest om deze nieuwe coachregel buiten de baan te zien. Tennis is bijzonder omdat je er alleen voor staat. Waarom probeer je de schoonheid van deze sport te veranderen?"
(“Niet alleen als speler, maar ook als fan is het triest om deze nieuwe regel te zien. Tennis is bijzonder omdat je alleen op de baan staat. Waarom zou je de schoonheid van deze sport veranderen?”)

Dezelfde directe toon voor  John Millman  (Australië, voormalig nr. 33):

“Coaching buiten het veld is waardeloos.”
(“Buiten het veld coachen is waardeloos.”)

Deze standpunten komen niet alleen van conservatieve spelers: ze weerspiegelen een diepe gehechtheid aan het beeld van tennis als een intellectueel duel waarin elke beslissing alleen door de speler zelf kan worden genomen.

Andere stemmen roepen op tot dringende modernisering

Aan de overkant,  Nick Kyrgios  (Australië, voormalig nummer 13 van de wereld) waarschuwt voor de noodzaak om tennis aan te passen aan de verwachtingen van een publiek dat meer gewend is aan interactieve formats:

"Wat ik zo leuk vind aan tennis, is dat ik de hele wereld over reis... Het ergste is de uitzending, het is bruut. Ik wou dat de sport bleef groeien... Ik wil de tv aanzetten en de spanning voelen."

 Patrick Mouratoglou , voormalig coach van Serena Williams, is nog directer:

Waarom verbiedt tennis coaching op de baan, terwijl alle andere sporten het wel toestaan? Als we toeschouwers niet op deze manier betrekken, zal tennis alleen nog maar door puristen worden beoefend. Om een modern publiek aan te trekken, moet je iets anders bieden dan de sport: je moet de persoonlijkheden laten zien. Tennis moet moderner worden.

 Novak Djokovic  (Servië, nummer 1 van de wereld) verwelkomde de “coaching pods” die werden getest op de Australisch Open 2025 , banken aan de rand van het veld geplaatst om de coach dichter bij de speler te brengen:

"Ik vind het een geweldige introductie tot het toernooi... Ik ben hier blij mee... Wat ik niet prettig vind, is dat iemand van de tegenpartij mee kan luisteren en informatie aan zijn speler kan doorgeven. Je moet een zekere mate van privacy in de strategie behouden."

Djokovic belichaamt hier een tussenpositie: hij opent de deur naar het spektakel, maar bewaart tegelijkertijd de tactische geheimhouding.

Padel, het voorbeeld dat je aan het denken zet

in  schoep Coaching is een integraal onderdeel van de wedstrijd. De coach zit op de bank en praat met zijn spelers bij elke wisseling van speelhelft, voor camera's en microfoons. De toeschouwers ontdekken zo de tactische aanpassingen, de aanmoedigingen, de incidentele ruzies... Dit zijn allemaal momenten die drama creëren en de discussies na de wedstrijd aanwakkeren.

Dit model werkt: het voegt ritme toe aan de uitzendingen en humaniseert de kampioenen. Het idee spreekt sommige tennisfans aan die ervan dromen hun idolen te zien in deze momenten van spanning of medeplichtigheid.

Andere racketsporten hebben het al geïntegreerd

  •  Badminton  : de coach staat achter de speler en kan bij elke pauze of wisseling van speelhelft verbaal ingrijpen.
  •  tafeltennis  : de coach geeft zijn instructies aan het einde van elke set, vaak live op televisie.
  •  squash  :De spelerstoegang is beperkt, maar hints zijn zichtbaar en hoorbaar tussen de spellen door.

Deze disciplines bewijzen dat een sport zeer competitief kan blijven en tegelijkertijd een grotere strategische transparantie aan het publiek kan bieden.

Stel je eens voor dat Rafael Nadal op de bank zit en Carlos Alcaraz uitlegt hoe hij een slice van Novak Djokovic moet terugslaan. Of Roger Federer, met een notitieboekje in de hand, een spelplan uittekent voor Holger Rune bij 5-5 in een beslissende tiebreak. Dit soort taferelen, die momenteel alleen backstage of tijdens de Laver Cup te zien zijn, zouden wel eens een hoogtepunt van de uitzendingen kunnen worden, en zelfs degenen die normaal gesproken geen tennis kijken, kunnen boeien.

Een strategische… en economische uitdaging

Tennis krijgt te maken met ongekende concurrentie: de meteoriet-opkomst van  schoep  in Europa en Latijns-Amerika is de opkomst van  augurk  in de Verenigde Staten, of de aantrekkingskracht van hybride racketsporten voor een jong publiek. Nick Kyrgios vatte het als volgt samen:

"Als we tennis niet spannender maken om naar te kijken, wordt het overschaduwd door andere sporten die meer spektakel bieden."

Door te weigeren om zichtbare coaching volledig te integreren, loopt tennis het risico vast te zitten in een elitair imago, dat ver verwijderd is van de entertainmentnormen van een moderne, professionele sport.

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp