Voordat Yahiya Doumbia als een van de eerste Afrikaanse spelers die een ATP-toernooi won na een start buiten de top 400 van de wereldranglijst, moest hij lange tijd in zijn eentje zijn weg vinden in het professionele circuit. Zonder een structuur vergelijkbaar met die in de grote tennislanden, zonder een vaste trainingsgroep en met blessures die zijn vooruitgang belemmerden, koestert de voormalige Senegalees desondanks de herinnering aan een uniek avontuur, met name gekenmerkt door zijn titels in Lyon en Bordeaux.

De voormalige nummer 73 van de wereld was aanwezig in Yaoundé bij een evenement dat was georganiseerd rond de fysieke uitdaging van de Kameroense minister van Binnenlandse Zaken, Paul Atanga Nji. Hij sprak openhartig over zijn carrière, zijn blessures, zijn eenzaamheid op het circuit en die beroemde week in Lyon die de geschiedenis van het Afrikaanse tennis heeft gemarkeerd.

Een tweede deelname in Kameroen

De voormalige Senegalese speler was al bekend met het evenement dat rond Paul Atanga Nji was georganiseerd.

 Yahiya Doumbia:  Dit is mijn tweede keer hier. Vier jaar geleden waren we hier met Yannick Noah, Tarik Benhabiles, Loïc Courteau…

Destijds dachten we dat het record al was bevestigd. Nu heeft hij het officieel gehaald, dus we zijn blij voor hem.

Yahiya Doumbia: "Ik was destijds de enige Senegalese speler in het circuit."

Zijn begin is te danken aan zijn oom.

Het verhaal van Yahiya Doumbia met tennis begint in Senegal.

 Yahiya Doumbia:  Mijn oom was technisch directeur van de Senegalese tennisbond. Hij vormde samen met zijn kinderen en neven een hechte groep om zich heen.

We werden al snel de beste spelers van Senegal, zowel de jongens als de meisjes.

Daarna won ik de Afrikaanse kampioenschappen voordat ik prof werd.

"Als Afrikaan in het circuit was het ingewikkelder."

De voormalige speler legt vervolgens de moeilijkheden uit die hij destijds ondervond.

 Yahiya Doumbia:  Ja, het was duidelijk ingewikkelder.

Ten eerste omdat we niet beschikten over de structuren of de training die de Europeanen of Amerikanen wel hadden. Dat besef je pas als je begint te reizen.

 Yahiya Doumbia:  De Fransen reisden samen, de Spanjaarden samen, de Zweden samen.

Ik was vaak alleen, omdat er in die tijd nauwelijks andere Afrikaanse spelers op het circuit actief waren.

De Senegalees heeft desondanks aanzienlijke ervaring opgedaan in Frankrijk.

 Yahiya Doumbia:  Toen ik Senegal verliet, kwam ik een jaar trainen bij Roland-Garros.

Daar waren Guy Forget, François Jauffret, Vino Grassi… het was een echte groep.

Daarna heb ik vier jaar aan een universiteit in de Verenigde Staten gestudeerd voordat ik de professionele wereld betrad.

Yahiya Doumbia: "Ik was destijds de enige Senegalese speler in het circuit."

"In Lyon kende niemand me."

Het is uiteraard onmogelijk om het beroemde ATP-toernooi in Lyon te missen.

Yahiya Doumbia, destijds ongeveer 450e op de wereldranglijst, won het toernooi na zich via de kwalificaties te hebben geplaatst.

 Yahiya Doumbia:  Ja, er was duidelijk een tijd vóór en na Lyon.

Ik kwam terug uit de Verenigde Staten en had besloten om in de zomer een paar toernooien te spelen... en uiteindelijk won ik mijn eerste ATP-toernooi.

Destijds had niemand met zo'n lage ranking ooit een ATP-toernooi gewonnen.

Ik stond 453e of 454e op de wereldranglijst. Daarna werd het record verbroken, maar ik heb het twee keer gedaan, eerst met Lyon en vervolgens met Bordeaux.

"Alle spelers wilden weten wie ik was."

 Yahiya Doumbia:  Na Lyon kwamen veel spelers me feliciteren.

Zelfs de beste spelers ter wereld wilden weten wie ik was, waar ik vandaan kwam en hoe ik speelde.

Dit verandert uiteraard de relaties met de andere spelers volledig.

De voormalige Senegalese speler beweert echter niet verrast te zijn door zijn carrièreverloop.

 Yahiya Doumbia:  Ik was niet verbaasd, want ik kende mijn niveau.

Ik had daarvoor niet veel gespeeld, dus mijn ranking weerspiegelde niet per se mijn werkelijke niveau.

Yahiya Doumbia: "Ik was destijds de enige Senegalese speler in het circuit."
Yahiya Doumbia: "Ik was destijds de enige Senegalese speler in het circuit."

"Ik ben nooit bang geweest op het veld."

 Yahiya Doumbia:  Als ik het veld op stap, ben ik nooit bang.

Ik speel om te winnen. Als de andere speler beter is, gefeliciteerd. Maar ik heb nooit angst gehad om te verliezen.

Tijdens zijn tijd in Lyon schakelde Yahiya Doumbia met name Andrei Chesnokov uit.

 Yahiya Doumbia:  Ik versloeg Chesnokov in de eerste ronde toen hij in de top 10 van de wereld stond.

Toen voelde ik me goed en heb ik mijn spel verder ontwikkeld.

 Yahiya Doumbia:  Veel spelers behalen een geweldige prestatie, maar zakken vervolgens weer terug omdat ze in de euforie blijven hangen.

Ik ben de hele week heel kalm gebleven.

Waarom hij nooit voor langere tijd in de top 50 is terechtgekomen.

Ondanks zijn prestaties zal Yahiya Doumbia nooit hoger komen dan de 73e plaats op de wereldranglijst.

De voornaamste reden: blessures.

 Yahiya Doumbia:  Na mijn beste seizoen raakte ik geblesseerd aan mijn arm.

Ik kon bijna acht maanden lang geen racket aanraken.

Destijds had ik geen echte medische infrastructuur om me heen.

"Al mijn verdiensten heb ik weer in reizen geïnvesteerd."

 Yahiya Doumbia:  In tegenstelling tot sommige Franse spelers, stond er voor mij geen medische infrastructuur klaar om me te helpen.

Al mijn verdiensten gingen weer op aan reizen en medische zorg.

Enkele jaren later ontstond er een nieuw en enorm probleem.

 Yahiya Doumbia:  Na het winnen van een Challenger-toernooi in Brazilië werd ik wakker met wazig zicht.

Ik zag dubbel zodra ik mijn best deed.

Yahiya Doumbia: "Ik was destijds de enige Senegalese speler in het circuit."
Yahiya Doumbia: "Ik was destijds de enige Senegalese speler in het circuit."

"Ik zag twee kogels."

 Yahiya Doumbia:  Ik zag twee mensen, twee kogels.

De artsen schreven dit toe aan vermoeidheid, de reis en een slecht herstel.

Mijn ooglid was gaan hangen en ik kon mijn oog niet meer goed bewegen.

 Yahiya Doumbia:  Het duurde anderhalf jaar voordat alles weer normaal was.

Uiteindelijk heb ik gedurende mijn hele carrière slechts vijf jaar lang echt 100% gepresteerd.

 Yahiya Doumbia:  Ja, want ik denk dat ik meer had kunnen bereiken zonder al die blessures.

Een leven dat altijd in het teken stond van tennis.

Yahiya Doumbia woont nu in de buurt van Mulhouse en geeft nog steeds tennisles.

 Yahiya Doumbia:  Ik ben coach. Ik werk met jongeren, volwassenen en geef ook veel privélessen.

Ik speel nog steeds elke dag, ook al heb ik natuurlijk niet meer het lichaam dat ik vroeger had.

De voormalige speler, geamuseerd door de uitdaging van de Kameroense minister, belooft nu al beter voorbereid terug te keren.

 Yahiya Doumbia:  Hij waarschuwde me pas twee dagen van tevoren, omdat hij ons wilde verslaan.

Maar nu ik terug ben in Mulhouse, ga ik meteen weer naar de sportschool om te trainen.

Padel? "Mijn favoriete sport zal altijd tennis blijven."

Ondanks de enorme populariteit van padel blijft Yahiya Doumbia in de eerste plaats een liefhebber van de kleine gele bal.

 Yahiya Doumbia:  Ik speel af en toe padel, maar mijn favoriete sport blijft altijd tennis.

Voordat hij afsloot, prees de voormalige Senegalese speler nogmaals de fysieke prestaties die in Kameroen waren geleverd.

 Yahiya Doumbia:  Wij tennissers weten hoe moeilijk wat hij gedaan heeft is.

We drinken bij elke wisseling van speelhelft, we eten, we gaan zitten... Hij hield het meer dan vier uur vol in die hitte.

Eerlijk gezegd, goed gedaan van hem.

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp

Tags