Javi Leal en Fran Guerrero leken hun plaats in de ronde van 7 al veiliggesteld te hebben na de eerste set met 6-2 te hebben gewonnen van Flavio Abbate en Alonso Rodríguez. Na twee tiebreaks werden de zevende geplaatste spelers echter uitgeschakeld in Madrid P1, met een nederlaag van 2-6, 7-6(4), 7-6(6). Los van het resultaat roept de manier waarop ze verloren vragen op: op de beslissende momenten raakte hun spel steeds meer ontregeld, waarbij Guerrero op een te hoog niveau speelde en Leal steeds minder betrokken raakte. 

Een eerste set die vrijwel eenzijdig was.

Gedurende één set domineerden Leal en Guerrero de wedstrijd. Agressiever en beter gepositioneerd aan het net, kregen de twee Andalusiërs al snel de overhand op het duo Flavio Abbate en Alonso Rodríguez, dat voor het eerst aan een toernooi deelnam.

De aanvankelijke stand van 6-2 weerspiegelde deze superioriteit. Leal en Guerrero leken met name in hun slagkeuze veel beter. Hun spelverdeling was goed en de nummer zeven van de plaatsingslijst verhinderde dat zijn tegenstanders een ritme konden vinden in de rally's.

Maar deze controle vertaalde zich nooit in een overwinning. Abbate en Rodríguez verbeterden geleidelijk hun spel, zonder de wedstrijd drastisch te beïnvloeden. Ze hielden stand, verlengden de rally's en dwongen de favorieten om de game voor de tweede keer te winnen. Juist op dit moment kantelde de dynamiek.

Guerrero verliest zijn zelfbeheersing in de tiebreak van de tweede set.

De tweede set bleef tot aan de tiebreak gelijkwaardig. Pas toen werden de eerste tekenen van spanning tussen Leal en Guerrero zichtbaar.

Guerrero, die tot dan toe zeer actief en ondernemend was geweest, maakte twee ongebruikelijke fouten bij makkelijke volleys. Tegelijkertijd ontbrak het een aantal van zijn lobs aan diepte. Tegen een linkshandige speler als Flavio Abbate is het een uitnodiging om de bal op slaghoogte boven de rechter schouder te laten landen. De Italiaan wist deze korte balbanen met zijn smash te benutten, met name op par 3-holes, en zo constante druk uit te oefenen op Guerrero's crosscourt-slag.

Deze fouten alleen bepalen niet de tiebreak, die met 7-4 werd gewonnen door Abbate en Rodríguez. Ze illustreren echter wel het keerpunt. Guerrero bleef verantwoordelijkheid nemen voor de wedstrijd, maar zijn spel werd gehaast. De situatie vereiste vooral dat er wat ademruimte werd gecreëerd en dat Leal weer centraal kwam te staan ​​in de strategie.

Bij een stand van 1-1 in elke set was de wedstrijd, die de Andalusiërs tot dan toe hadden gedomineerd, volledig omgedraaid.

Leal werd "op de ijsbaan gezet", en Guerrero wist zich uiteindelijk een weg naar voren te banen.

De derde set verliep volgens een vergelijkbaar patroon. Er ontstond geen blijvend verschil en de kwalificatie werd wederom beslist door een tiebreak. Ditmaal lag het probleem bij het hele team.

Abbate en Rodríguez slaagden erin de invloed van Javi Leal te verminderen door een groot deel van de rally's naar Guerrero te richten. De linkshandige speler bevond zich steeds meer "op het ijs", zoals men dat zegt: wel aanwezig op de baan, maar zonder het benodigde aantal ballen om echt impact te hebben op het punt.

Deze spelverdeling had een tactische reactie vereist: meer ruimte voor Leal en meer geduld van Guerrero om een ​​speelbare bal voor zijn partner te creëren. In de slotfase van de wedstrijd gebeurde echter het tegenovergestelde. Guerrero bleef proberen het verschil te maken, met name met steeds geforceerdere lobs. De onnauwkeurigheid daarvan gaf Abbate de luchtduels die hij zocht.

De beslissende tiebreak, die met 8-6 verloren ging, vatte de problemen van beide teams treffend samen: een Leal die onvoldoende aangeleverd werd, een Guerrero die gedwongen werd – of zich gedwongen voelde – een onevenredig groot deel van de wedstrijd op zich te nemen, en een organisatie die zich niet aanpaste toen de spanning opliep.

Een mentale kwetsbaarheid, maar bovenal een gebrek aan collectieve helderheid.

De omschakeling van een 6-2 overwinning in de eerste set naar een 7-6, 7-6 nederlaag roept onvermijdelijk vragen op over hun mentale gesteldheid. Leal en Guerrero hadden de wedstrijd onder controle, maar vervolgens haperde hun spel en werden ze bij elke fout steeds duurder. In Madrid gaven ze de indruk van een duo dat nog steeds kwetsbaar is wanneer ze een wedstrijd moeten afmaken die dreigt te ontglippen.

Het zou echter te simplistisch zijn om te concluderen dat ze niet weten hoe ze met beslissende momenten moeten omgaan. In Pretoria schakelden ze Juan Lebrón en Leo Augsburger uit na een tiebreak die ze met 13-11 in de derde set wonnen. In de finale dwongen ze Galán en Chingotto vervolgens tot 9-7 in een andere tiebreak. Dit duo heeft dus al bewezen dat ze onder maximale druk competitief kunnen blijven.

De nederlaag in Madrid legt een specifiekere zwakte bloot: wanneer hun oorspronkelijke plan mislukt, vinden Leal en Guerrero niet altijd snel een gemeenschappelijke structuur. Guerrero verhoogt zijn werkdruk en neemt meer risico's; Leal, minder betrokken, verdwijnt geleidelijk uit het spel. Hun kracht blijft intact, maar hun spel wordt voorspelbaarder en hun foutmarge wordt kleiner.

Abbate en Rodríguez verdienen lof voor hun standvastigheid, het richten op de juiste plekken en het benutten van kansen. Leal en Guerrero maakten hun taak echter gemakkelijker tijdens de twee meest cruciale momenten van de wedstrijd.

Deze uitschakeling doet niets af aan het potentieel van een duo dat in staat is de besten te verslaan. Het dient als een herinnering aan hun volgende stap: leren om gas terug te nemen, zich te herorganiseren en de verantwoordelijkheden beter te verdelen wanneer de score spannend wordt. In Madrid was het probleem niet domineren, maar het afmaken van de wedstrijd.

Antoine Tricolet

Ik ontdekte het Padel Ik kwam per toeval in Spanje terecht op een camping. Ik was meteen verkocht; ik ben een fervent padelliefhebber en volg het internationale en regionale nieuws met dezelfde passie als de sport zelf.

Over hetzelfde onderwerp

Tags