Na hun schitterende overwinning op Juan Lebrón en Leo Augsburger in de kwartfinales van de Bordeaux P2 hebben Martín Di Nenno en Paquito Navarro eindelijk de halve finales van een toernooi bereikt. Premier PadelMaar tegen Tapia/Coello is de uitdaging nog steeds veel te groot.  

 Voor de Argentijn betekent deze kwalificatie het einde van enkele maanden van frustratie. Voor de Spanjaard bevestigt het dat hij op 37-jarige leeftijd nog steeds kan meedoen met de besten. De twee mannen bespreken ook hun gezamenlijke vooruitgang, hun visie op het spel en de omstandigheden in Bordeaux. 

Interview afgenomen vóór de halve finale.

"Deze halve finale markeert het einde van een moeilijke periode."

 Padel Magazine Na vier keer achter elkaar de kwartfinale te hebben bereikt, hebben jullie de halve finale gehaald. Hoe kijk je terug op deze vooruitgang? 

 Martín Di Nenno:  We gaan stap voor stap vooruit.

Ons eerste doel, toen we samen begonnen te spelen, was simpelweg om regelmatig de kwartfinales te bereiken.

Om ervan te dromen de vier beste duo's ter wereld te verslaan, moet je het eerst tegen ze opnemen.

We hebben zojuist voor de vierde keer op rij de kwartfinale bereikt en dit keer zijn we erin geslaagd om een ​​stap verder te gaan.

De omstandigheden waren ook een beetje gunstig voor ons. De baan is langzamer, waardoor we meer tijd hadden om de aanval op te bouwen met de lob en ons spel te ontwikkelen.

Nu weten we dat morgen de nummer één op ons wacht.

Dit wordt een enorme uitdaging.

Vandaag de dag domineren de eerste twee paren duidelijk het circuit, zowel qua resultaten als qua titels.

Maar we blijven in onze kansen geloven.

Hoop is altijd het laatste wat je verliest.

 Betekent deze kwalificatie het einde van een moeilijke periode? 

 Martín Di Nenno:  Ja, in zekere zin wel.

Het was zeven maanden geleden dat ik voor het laatst een halve finale had bereikt. Premier Padel.

In Rome en vervolgens in Valencia legde ik uit dat ik mezelf een persoonlijke uitdaging had gesteld.

Het was meer een strijd tegen mezelf dan tegen kritiek van buitenaf.

Ik wilde die consistentie in de kwartfinales terugvinden en vervolgens eindelijk die barrière doorbreken.

Vandaag kan ik zeggen dat we geslaagd zijn.

Maar dit is slechts één stap.

Er staan ​​nog heel wat toernooien op het programma.

Over tien dagen is er alweer een nieuwe wedstrijd.

Het is heel goed mogelijk om in de eerste ronde te verliezen en helemaal opnieuw te beginnen.

Deze halve finale zou ons alleen maar meer motivatie moeten geven om door te werken.

We moeten individueel en als team vooruitgang blijven boeken.

Twee mannelijke padelspelers in turquoise outfits verlaten de baan met hun rackets, terwijl een menigte achter een nethek toekijkt.
Martín Di Nenno: "We gaan stap voor stap vooruit"; Paquito Navarro: "Op mijn 37e voel ik me nog steeds competitief"
Martín Di Nenno: "We gaan stap voor stap vooruit"; Paquito Navarro: "Op mijn 37e voel ik me nog steeds competitief"

De muziek: een belangrijk element, maar…

 Denk je dat je beter presteert op dit soort langzame banen? Had je Lebrón en Augsburger op een snelle baan kunnen verslaan? 

 Martín Di Nenno: 

We spelen al zo veel jaren in het circuit…

Op het eerste gezicht lijken dit soort omstandigheden ons inderdaad beter te passen.

Maar het hangt ook sterk af van de tegenstanders.

Sommige teams nemen veel meer initiatief.

Anderen, zoals wij, geven er de voorkeur aan om uitwisselingen op te bouwen.

Gedurende onze carrière hebben we zowel op snelle als op langzame circuits gewonnen.

En we verloren ook in de eerste ronde op beide soorten ondergrond.

Vandaag hebben we een heel goed toernooi.

De eerste twee wedstrijden waren erg sterk.

Vandaag hebben we het zwaarder gehad, wat normaal is in de kwartfinales.

Maar we zijn er nog steeds.

Het volgende toernooi zou ook wel eens traag kunnen verlopen... en we zouden zomaar meteen kunnen verliezen.

Het is ook een sport.

 Paquito, je vrouw en zoon zaten op de tribune. Verandert dat iets? 

 Paquito Navarro:  Natuurlijk.

Het zien van mijn familie op de tribune geeft me altijd extra motivatie.

Mijn vrouw is er altijd.

In goede tijden, maar vooral in de moeilijkste.

Ze steunt me onvoorwaardelijk.

En dan is er nog mijn zoon.

Hij is pas twee en een half jaar oud.

Hij is nog te jong om te begrijpen wat er gebeurt.

Maar ik zou graag willen dat hij op een dag foto's van zijn vader kan zien waarop hij aan het spelen is.

Dat hij nog enkele herinneringen aan die tijd heeft.

Dat is absoluut een extra motivatie.

Martín Di Nenno: "We gaan stap voor stap vooruit"; Paquito Navarro: "Op mijn 37e voel ik me nog steeds competitief"
Martín Di Nenno: "We gaan stap voor stap vooruit"; Paquito Navarro: "Op mijn 37e voel ik me nog steeds competitief"
Martín Di Nenno: "We gaan stap voor stap vooruit"; Paquito Navarro: "Op mijn 37e voel ik me nog steeds competitief"

 Het publiek in Bordeaux heeft je enorm gesteund. Sommige toeschouwers schreeuwden zelfs tijdens een cruciaal moment. Zou dat je van je stuk kunnen brengen? 

 Paquito Navarro:  Eerlijk gezegd... ik was zo geconcentreerd dat ik me niet eens meer herinner over welk punt je het hebt.

Martín trouwens ook niet!

We hebben het geluk dat we ons overal waar we spelen zeer gewaardeerd voelen.

Soms denk ik zelfs dat het een beetje onverdiend is… het komt waarschijnlijk omdat mensen ons niet goed genoeg kennen! (lacht)

Maar belangrijker nog, het publiek levert ons enorm veel op.

Net als mijn familie.

Hij spoort ons aan om voor elke bal te vechten.

We proberen deze energie altijd om te zetten in motivatie.

Nooit onder druk.

 Op 37-jarige leeftijd versla je nog steeds spelers als Juan Lebrón en Leo Augsburger. Na een moeilijke start van het seizoen, heb je er ooit aan getwijfeld dat je dit soort avonden nog zou kunnen beleven? 

 Paquito Navarro:  Nee. Ik voel me nog steeds competitief.

Het klopt dat ik tegen de nummer één waarschijnlijk een slechte dag moet hebben en dat ik mijn beste padel moet spelen om een ​​reële kans te maken.

Maar ik blijf in mijn kunnen geloven.

Met Martín gebeurt er iets bijzonders.

Ik zou niet zeggen dat we beter of slechter zijn dan met andere partners.

Simpelweg…

We kennen elkaar door en door.

Wij begrijpen padel op dezelfde manier.

En dat brengt een hoop rust op het veld.

Deze gemoedsrust maakt echt een verschil.

Ja, ik ben 37 jaar oud.

Maar ik geniet er nog steeds evenveel van.

Ik heb nog steeds het gevoel dat ik kan meedoen aan de wedstrijd.

Ik hoop alleen dat dit niet de laatste halve finale zal zijn.

Waarom niet dromen van een finale?

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp

Tags