Aanwezig bij  Yaoundé  als onderdeel van een speciaal evenement rondom de Kameroense minister van Binnenlandse Zaken,  Paul Atanga ,  Cedric Pioline  nam deel aan een buitengewoon sportief initiatief: een fysieke uitdaging gericht op het behalen van een plek in de  Guinness World Records .

Op ruim zestigjarige leeftijd begon de minister aan een urenlange tennismarathon zonder pauze, in de intense hitte. Deze prestatie maakte een blijvende indruk op de voormalige nummer 5 van de wereld, zowel persoonlijk als sportief.

 Een fysieke uitdaging die verder gaat dan sport. 

Vanaf de eerste uitwisselingen  Cedric Pioline  benadrukt de impact van het moment:

"Het was fantastisch. Je zou misschien denken dat er een ietwat excentrieke kant aan zat, maar ik ontmoette iemand met een passie voor tennis, een echte kenner."

Los van de symboliek is het bovenal de  fysieke en mentale dimensie  van de uitdaging die indruk op hem maakte:

“Vier uur achter elkaar spelen, zonder te drinken, zonder te gaan zitten, in de hitte… dat getuigt van een enorme  wilskracht, onbaatzuchtigheid en vastberadenheid . '

Maar de voormalige Franse speler benadrukt ook een ander, meer menselijk aspect:

"Je kon een kind op de baan zien. Hij glimlachte na elk punt, of het nu zijn eigen punt was of dat van zijn tegenstander."

Bij de tennisclub Golgotha ​​neemt Paul Atanga deel aan het "Verzetstoernooi".

 Een krachtige boodschap voor jongeren en voor de sport. 

Voor Pioline gaat dit initiatief veel verder dan alleen het maken van een plaat:

"Er zit een boodschap achter. Hij stelde zichzelf een persoonlijke uitdaging, maar er keken ook jongeren mee."

Hij staat erop dat  fundamentele waarden van sport  :

“Je grenzen verleggen, concentratie, toewijding… dat is wat sport je kan leren. En hier was het tastbaar.”

Atanga Pioline: "Arazi speelde die dag op Roland-Garros beter dan ik."

 Arazi, Roland-Garros 1998: een wedstrijd die niet snel vergeten zal worden. 

Het gesprek dwaalde vervolgens af naar een dierbare herinnering: de kwartfinale van  Roland Garros 1998  voor  Hicham Arazi .

Met een mix van humor en respect blikt Pioline terug op deze rivaliteit die in vriendschap veranderde:

"We lachen er nu om, maar op het veld waren we tegenstanders. Buiten het veld is het een heel ander verhaal."

Achteraf bezien biedt hij een scherpzinnige analyse:

"Die dag speelde hij beter dan ik. Hij had moeten winnen. Ik won omdat ik op Roland-Garros was, met het publiek achter me."

Hij brengt een krachtig eerbetoon aan de Marokkaanse speler:

"Hij was van topniveau. Een speler met een sterk instinct, een artiest. Linksvoetig, onvoorspelbaar, heel moeilijk te stoppen."

Deze wedstrijd, die ruim vier uur duurde, illustreert volgens hem de essentie van sport:

"Bij dit soort wedstrijden draait alles om een ​​paar punten. Er is altijd een element van..." onzekerheid en energie zijn moeilijk te verklaren. . '

Hij noemt specifiek een belangrijk punt dat Arazi zich nog steeds herinnert:

"Een dropvolley die ik tijdens een duik maakte... blijkbaar was dat een belangrijk moment."

Dit toernooi blijft zijn beste resultaat op Roland Garros, met een  halve finale  op het spel.

Maar wat volgt is ingewikkelder:

"Ik had al drie vijfsetwedstrijden gespeeld. Ik arriveerde volledig uitgeput in de halve finale."

Tegen gravelspecialisten was de fysieke conditie doorslaggevend:

"Ik had het spel in me om ze te verslaan, zelfs op gravel. Maar ik moest wel 100%, zelfs 110% geven."

Pioline: "Arazi speelde die dag op Roland-Garros beter dan ik."

 De evolutie van tennis: op weg naar een meer uniforme spelvorm. 

Pioline analyseert ook de veranderingen die het moderne tennis heeft ondergaan:

"Het spel is fysieker geworden, maar bovenal zijn de speelvelden uniformer geworden."

Hij legt uit :

"Op gravelbanen zijn de ballen sneller geworden, op grasbanen langzamer. Tegenwoordig lijken de stuiters meer op elkaar."

Direct gevolg:

"De serve-and-volley-stijl is praktisch verdwenen. Vroeger was het essentieel op gras. Tegenwoordig is het riskant."

 Padel Een toegankelijke sport, maar nog niet volledig geaccepteerd. 

Toen hem gevraagd werd naar de  schoep Pioline, die erg modieus is, herkent de kwaliteiten ervan:

"Het is een heel laagdrempelige sport; je kunt er snel plezier aan beleven."

Hij observeert met name de ontwikkeling ervan onder voormalige spelers:

"Veel mensen van veertig en vijftig jaar beginnen ermee na hun tenniscarrière."

Maar op persoonlijk vlak is de voormalige finalist van Grand Chelem blijft gemeten:

"Ik snap de aantrekkingskracht, maar ik ben er zelf nooit echt in geïnteresseerd geraakt. Ik speel een paar keer per jaar, meer niet."

Franck Binisti

Franck Binisti ontdekte padel bij de Club des Pyramides in 2009 in de regio Parijs. Sindsdien maakt padel deel uit van zijn leven. Je ziet hem vaak door Frankrijk toeren om verslag te doen van grote Franse padelevenementen.

Over hetzelfde onderwerp

Tags