Het eerste duel tussen de twee nieuwe duo's werd gewonnen door Franco Stupaczuk en Jon Sanz, die Coki Nieto en Mike Yanguas met 6-3, 7-5 versloegen in de finale van het FIP ​​Gold toernooi in Belgrado. Eén wedstrijd is niet genoeg om een ​​hiërarchie vast te stellen, maar het laat wel een belangrijk verschil zien tussen de twee projecten: Stupaczuk en Sanz beschikken over een duidelijk gedefinieerde aanvallende kracht, terwijl Nieto en Yanguas die verantwoordelijkheid nog lijken te delen. 

De uitslag was al bekend: vijf wedstrijden, geen set verloren en een eerste titel in hun eerste gezamenlijke competitie. Maar deze finale was bovenal een confrontatie tussen twee samenwerkingsverbanden die voortkwamen uit wederzijdse beïnvloeding: Stupaczuk kwam voort uit zijn project met Yanguas, terwijl Sanz tot voor kort het veld deelde met Nieto.

Stupaczuk–Sanz, meer natuurlijke verantwoordelijkheden

De logica achter de samenwerking tussen Stupaczuk en Sanza was al duidelijk vóór hun debuut. De Argentijn speelt aan de linkerkant en beschikt over de nodige kwaliteiten om aanvallen op te bouwen: verdediging, dekking van het veld, continuïteit in rally's en het vermogen om zich geleidelijk voor te bereiden op spel aan het net.

Rechts van hem staat Jon Sanz, met een heel ander profiel. De linkshandige speler kan met zijn forehand recht door het midden aanvallen, lobballen richting het midden slaan en punten afmaken vanuit posities waar andere spelers de bal nog steeds zouden proberen te bewerken. Alleen al zijn aanwezigheid verandert daardoor de manier waarop tegenstanders zich kunnen verdedigen.

Deze verdeling kan beide spelers beschermen tegen hun eigen excessen. Stupaczuk hoeft minder vaak te proberen een smash te slaan bij minder perfecte slagen. Sanz kan op zijn beurt profiteren van de opbouw van zijn partner om gunstigere slagen aan te vallen, in plaats van zelf de versnelling te proberen te genereren.

Dit betekent niet dat Stupaczuk alleen de opbouw moet verzorgen en Sanz alleen maar moet schieten: zo'n voorspelbare opstelling zou snel worden uitgebuit. Hun combinatie zorgt echter wel voor een natuurlijke taakverdeling, waarbij de één kansen kan creëren zonder ze altijd zelf af te maken en de ander dreigend kan zijn zonder alle kansen in zijn eentje te hoeven creëren.

Nieto-Yanguas: veel kwaliteiten, maar een gedeeld gebied van onzekerheid.

Het probleem voor Coki Nieto en Mike Yanguas is duidelijk niet een gebrek aan aanvallende vaardigheden. Yanguas, die 1,89 m lang is, kan versnellen en onderscheppen aan het net. Nieto weet hoe hij ruimte moet benutten en een solide verdediging kan omzetten in een counteraanval. Maar bovenal delen de twee Spanjaarden dezelfde geweldige kwaliteiten: consistentie, snelheid, spelinzicht en het vermogen om rally's te verlengen.

Yanguas, een rechtshandige speler die rechts speelt, heeft niet dezelfde natuurlijke dekking van het centrale gebied als een linkshandige speler zoals Sanz. Nieto speelt links, maar zijn spel is meer gebaseerd op mobiliteit en volume dan op constante dominantie in de lucht. Beide spelers kunnen punten scoren; geen van beiden is echter van nature geschikt om slagen af ​​te maken die tegenstanders dwingen hun lobs aan te passen.

Hun seizoen van 2025 had dit plafond al aan het licht gebracht.

Tegen 2025 hadden Nieto en Yanguas 41 van hun 62 wedstrijden gewonnen. Premier Padel en eindigden bij de top vier van de dubbelparen. Maar hun consistentie had zich niet vertaald in finales of titels.

Hun vernieuwing behoudt de voordelen die hen naar de top van het klassement hebben gebracht, maar roept tegelijkertijd de vraag op of hun aanvallende aanpak wel voldoende is geëvolueerd.

Belgrado geeft een hint, maar nog geen concreet voorbeeld.

De 6-3, 7-5 overwinning van Stupaczuk en Sanz ondersteunt deze interpretatie, zonder te bewijzen dat de finale uitsluitend door de afwerking werd beslist. Er zijn geen gedetailleerde openbare statistieken die een precieze vergelijking van winners, smashes of afgedwongen fouten mogelijk maken.

Belgrado bleef bovendien een FIP Gold-toernooi zonder de drie beste paren ter wereld. De uitslag benadrukt niettemin een verschil: Stupaczuk en Sanz vormen al een duidelijk herkenbare primaire dreiging op hoge ballen. Voor Nieto en Yanguas lijkt deze verantwoordelijkheid meer verspreid en dat kan ertoe bijdragen dat hun prestaties tegen de beste verdedigingen stagneren.

In Madrid zal blijken of dit voordeel ook op het allerhoogste niveau standhoudt.

Het Madrid P1-toernooi zal een veel zwaardere test vormen. Stupaczuk en Sanz zijn als vierde geplaatst, vóór Nieto en Yanguas, die als vijfde geplaatst zijn. Omdat ze in dezelfde helft van het schema zitten, zouden de twee paren elkaar in de halve finale kunnen treffen.

Voor Stupaczuk en Sanz zal de vraag zijn of hun complementariteit standhoudt wanneer tegenstanders Sanz in de val lokken op zijn diagonaal of doelbewust hoge ballen richting Stupaczuk sturen. Voor Nieto en Yanguas zal het nodig zijn om te zien wie daadwerkelijk het tempo bepaalt wanneer de rally's langer worden en de verdediging van de tegenstander weigert toe te geven.

Belgrado heeft nog niet aangetoond dat het ene duo het over een heel seizoen beter zal doen dan het andere. De eerste resultaten zijn gunstig voor het duo waarvan de rollen het duidelijkst lijken. Nieto en Yangas zullen nu moeten laten zien dat een duo zonder een natuurlijke afmaker dit kan compenseren met snelheid, degelijkheid en een meer gebalanceerde agressiviteit.

Antoine Tricolet

Ik ontdekte het Padel Ik kwam per toeval in Spanje terecht op een camping. Ik was meteen verkocht; ik ben een fervent padelliefhebber en volg het internationale en regionale nieuws met dezelfde passie als de sport zelf.

Over hetzelfde onderwerp

Tags