Franco Stupaczuk en Jon Sanz werden in de achtste finale van de Madrid P1 uitgeschakeld door José Jiménez en Álex Arroyo (7-6, 6-4) en misten daarmee hun eerste echte test op het circuit. Premier PadelMeer nog dan het resultaat is het de kloof tussen de beloftes van deze vereniging en wat ze op het circuit heeft laten zien, die opvalt.

Een paar dat aan alle eisen leek te voldoen.

Toen Franco Stupaczuk en Jon Sanz hun samenwerking aankondigden, leek de sportieve logica overduidelijk. Van Stupa werd verwacht dat hij aan de linkerkant zijn vermogen om punten op te bouwen, zijn werklust, zijn verdediging en superieure consistentie zou inbrengen. Aan de rechterkant bood de linkshandige Jon Sanz de kracht om met één slag het verloop van een rally te veranderen, waarbij zijn smash hem in staat stelde zelfs de kortste ballen af ​​te straffen.

Op papier leken de rollen vrijwel vanzelfsprekend verdeeld: Stupaczuk als basis voor het duo, Sanz met zijn explosiviteit en onvoorspelbaarheid. Deze combinatie was des te interessanter omdat beide spelers ruimte in het midden konden innemen en punten konden afmaken.

Hun overwinning op het FIP ​​Gold-toernooi in Belgrado, zonder een set te verliezen en met een 6-3, 7-5 zege in de finale tegen hun voormalige partners Coki Nieto en Mike Yanguas, had deze indruk versterkt. Voor hun eerste gezamenlijke wedstrijd waren de voortekenen veelbelovend. Maar Madrid zou een veel onthullender test blijken.

Stupaczuk vervulde zijn rol als stabilisator niet.

De nederlaag tegen Jiménez en Arroyo kan niet worden afgedaan als een enkele slechte dag voor Jon Sanz. De speler uit Navarra leverde een wedstrijd af die geheel in lijn lag met wat we van hem kennen: smashes van zeer hoog niveau, diverse versnellingen die een punt hadden kunnen beslissen, maar ook een aantal vermijdbare fouten in ogenschijnlijk eenvoudige situaties, met name aan het net.

Deze onvoorspelbaarheid is een kenmerk van Sanz' speelstijl. Zijn spel is gebaseerd op risico's nemen, instinct en de constante zoektocht naar de slag die zijn tegenstander uit balans kan brengen. Wil deze formule werken, dan moet zijn partner in staat zijn om zijn grillige spel op te vangen.

In deze wedstrijd slaagde Stupaczuk er echter niet in die rol te vervullen. De Argentijn maakte verschillende ongebruikelijke fouten en gaf nooit echt de indruk de controle over de wedstrijd te hebben. Minder precies, minder doeltreffend en over het algemeen ingetogen, wist hij niet de consistentie te tonen die van hem verwacht werd.

Dit is ongetwijfeld de belangrijkste les uit deze eliminatie: als Sanz zijn gebruikelijke wisselvalligheid behoudt en Stupa ook punten begint weg te geven, raakt het duo direct uit balans. Het heeft nog steeds een spectaculair potentieel, maar het minimumniveau is te laag om dit soort wedstrijden aan te kunnen.

Jiménez en Arroyo wisten hoe ze op hun moment moesten wachten.

Deze analyse doet niets af aan de verdiensten van José Jiménez en Álex Arroyo. De nummer 14 van de plaatsingslijst accepteerde de machtsverhoudingen en bleek op de cruciale momenten de meest solide speler. Jiménez bood veel meer dan een simpele ondersteunende rol, terwijl Arroyo kon vertrouwen op zijn kracht zonder constant de rally's te hoeven forceren.

Door de tiebreak in de eerste set te winnen en vervolgens in de tweede set uit te lopen, wisten de Spanjaarden de beslissende momenten veel beter te beheersen. Stupaczuk en Sanz produceerden weliswaar een aantal kwalitatief goede slagen, maar misten de consistentie om hun spel effectief op te leggen.

Belgrado was een belofte, geen garantie.

De titel die ze in Servië hadden gewonnen, bevestigde het directe potentieel van het nieuwe duo. Dat betekende echter niet dat hun chemie al gevestigd was. Na een gecontroleerde openingswedstrijd in Madrid tegen Curro Cabeza en Mariano González (6-4, 6-3) haperden Stupa en Sanz zodra de wedstrijd intensiever werd en de cruciale punten meer precisie vereisten.

Deze tegenslag betekent uiteraard niet het einde van een project dat nog maar net begonnen is. Het dient slechts als een herinnering dat theoretische complementariteit niet automatisch resulteert in daadwerkelijke complementariteit. Het blijft nodig om te bepalen wie het spel vertraagt ​​tijdens lastige passages, wie meer de centrale positie inneemt en, bovenal, wie het duo zekerheid biedt wanneer de ander een reeks fouten maakt.

In Madrid vervulden ze die functie allebei niet echt.

Parijs blijkt nu al de eerste onthullende factor te zijn.

De Grand Slam van Parijs biedt direct een kans voor een comeback. Stupaczuk en Sanz zijn als vierde geplaatst, met een loting die ervoor zorgt dat ze de allerbeste paren voor de halve finales vermijden. Madrid heeft echter net iedereen eraan herinnerd dat plaatsing geen garanties biedt.

Het potentieel van deze samenwerking is overduidelijk. Maar om dichter bij de top drie van de wereld te komen, zal Stupaczuk veel dichter bij zijn gebruikelijke niveau moeten presteren en een evenwicht moeten vinden dat de schommelingen van Sanz kan opvangen.

De echte vraag is dus nog niet of de twee spelers elkaar aanvullen. Het gaat erom of ze er snel in zullen slagen om deze complementariteit van profielen om te zetten in een daadwerkelijke rolverdeling.

Antoine Tricolet

Ik ontdekte het Padel Ik kwam per toeval in Spanje terecht op een camping. Ik was meteen verkocht; ik ben een fervent padelliefhebber en volg het internationale en regionale nieuws met dezelfde passie als de sport zelf.

Over hetzelfde onderwerp

Tags