Drie maanden, twee finales en een vrijwel identiek scenario. In Valencia, net als in Parijs, serveerden Alejandro Galán en Federico Chingotto voor de titel tegen Arturo Coello en Agustín Tapia. Beide keren braken de nummer ééns terug voordat ze de tiebreak wonnen. Deze herhaling nodigt ons uit om verder te kijken dan een puur mentale analyse: wat gebeurt er nu eigenlijk wanneer de wedstrijd de beslissende fase ingaat?

In Parijs hadden Galán en Chingotto de wedstrijd naar zich toegetrokken.

De finale van de Major van Parijs, gewonnen door Coello en Tapia  6/3 4/6 7/6(1) Het was niet simpelweg een kwestie van voortdurende dominantie door de nummer 1'en. Lange tijd was het zelfs precies het tegenovergestelde.

Al in de eerste set kregen Galán en Chingotto drie breakpunten bij een stand van 3-3, maar ze wisten deze niet te benutten. In de daaropvolgende game profiteerden Tapia en Coello direct van deze inefficiëntie door de enige break van de set te bemachtigen.

Maar het duo van Jorge Martínez wist het tij geleidelijk te keren. Chingotto verhoogde zijn intensiteit, verlengde de rally's en dwong meer balverlies af. Galán werd op zijn beurt steeds dominanter in het afmaken van de wedstrijden. Na de tweede set met 6-4 te hebben gewonnen, wonnen de nummers 2 vijf games op rij tussen het einde van die set en het begin van de derde.

Galán leek niet te stoppen, terwijl Chingotto de overhand kreeg in zijn diagonale spel tegen Coello. Met een achterstand van 3-0 en vervolgens 5-2 hadden de nummer 1-spelers niet alleen last van de score; ze waren de controle over de twee belangrijkste zones van de baan kwijtgeraakt.

Een service voor de titel, daarna twee games zonder puntenverlies voor de tegenstander.

Bij een stand van 5-3 serveerden Galán en Chingotto om de Grand Slam van Parijs te winnen. Precies op dat moment kantelde het momentum.

Coello en Tapia braken eerst terug, maar behielden vervolgens hun eigen service zonder een punt te verliezen en brachten de stand op 5-5. Galán en Chingotto behielden hun volgende service en kwamen met 6-5 voor te staan, maar moesten vervolgens terugslaan. De nummers één behielden opnieuw hun service zonder een punt te verliezen, waarna ze de tiebreak met 7-1 wonnen.

De meest onthullende informatie is daarom niet alleen het verloren servicegame bij 5-3. Nadat ze in die game gedomineerd waren, verloren Coello en Tapia niet meer.  geen punten behaald in hun laatste twee wedstrijden.  van de set. Op het moment dat de druk maximaal was, pakten ze de break terug en verzekerden zich vervolgens volledig van hun eigen service.

Tactisch gezien zijn de beste analyses soms de eenvoudigste: Coello en Tapia versnelden door hun spel te vereenvoudigen. Ze bewogen sneller naar het net, sloegen krachtige slagen naar het lichaam en gaven hun tegenstanders minder tijd. Galán en Chingotto daarentegen overhaastten het spel en verloren hun collectieve organisatie. Coello nam vervolgens meer verantwoordelijkheid in de lucht, bestreek een groter gebied en ontlastte een vermoeide Tapia. Laatstgenoemde hervond geleidelijk zijn energie en agressie. Meer dan een individuele prestatie was het deze herbalancering die de nummer één spelers in staat stelde de controle aan het net terug te winnen, de rally's te versnellen en een finale die uit hun handen leek te glippen, om te draaien.

Valencia had diezelfde waarschuwing al eerder afgegeven.

De parallel met de Valencia P1-finale is te treffend om te negeren. Galán en Chingotto stonden met 5-2 voor in de derde set, voordat ze bij 5-4 serveerden voor de titel. Coello en Tapia braken terug en wonnen vervolgens de tiebreak nadat ze met 5-1 achter hadden gestaan.

In Parijs was het verschil in de wedstrijd nog duidelijker: Galán en Chingotto hadden de overhand in de crosscourt-rally's en leken de puntenopbouw te controleren. Toch doemde hetzelfde obstakel weer op toen het tijd was om de wedstrijd af te sluiten: een verloren service in de titelstrijd, gevolgd door een tiebreak die bijna volledig werd gedomineerd door de nummer 1's.

Het zou te simplistisch zijn om alleen over "angst om te winnen" te spreken. In beide finales moet men ook kijken naar wat Coello en Tapia aan de andere kant van het net teweegbrengen. Ze accepteren lange periodes van tegenslag zonder volledig te bezwijken en worden vervolgens extreem effectief zodra hun tegenstander hen een opening biedt.

In Valencia had Tapia deze logica al samengevat door uit te leggen dat dit soort wedstrijden beslist worden door kleine details en dat zijn partner tot het einde toe was blijven geloven.

Een probleem met de afwerking, maar vooral een tactisch aandachtspunt.

Twee vergelijkbare scenario's zijn niet voldoende om een ​​definitieve zwakte vast te stellen. Galán en Chingotto hebben Coello en Tapia al in verschillende grote finales verslagen. Valencia en Parijs werpen echter een echte sportieve vraag op: hoe kunnen ze vasthouden aan het spelplan waarmee ze de voorsprong behaalden, wanneer de nummer 1-spelers in de returnwedstrijd plotseling de druk opvoeren?

De uitdaging zit hem misschien niet in meer spelen, of in het sneller vinden van de winnende slag. Een aandachtspunt zijn de eerste twee slagen na de service: de kwaliteit van de service, de keuze van de eerste volley, het beschermen van het midden en het vermogen om te voorkomen dat Coello en Tapia direct naar het net terugkeren.

In Parijs lieten Galán en Chingotto zien dat ze de nummer één van de plaatsingslijst konden domineren. Nu moeten ze aantonen dat ze die controle ook in de laatste game kunnen behouden. Want tegen Coello en Tapia betekent serveren voor de titel niet dat de wedstrijd voorbij is. Vaak begint dan pas het moeilijkste deel.

Antoine Tricolet

Ik ontdekte het Padel Ik kwam per toeval in Spanje terecht op een camping. Ik was meteen verkocht; ik ben een fervent padelliefhebber en volg het internationale en regionale nieuws met dezelfde passie als de sport zelf.

Over hetzelfde onderwerp

Tags